Zemërimi i Perëndisë

DREJTËSIA E PERËNDISË NË MALLKIMIN E MËKATARËVE

Versioni i paredaktuar. Ndjesë për ndonjë gabim. Të gjitha të drejtat të rezervuara.    DREJTËSIA E PERËNDISË  NË MALLKIMIN E MËKATARËVE  NGA JONATHAN EDWARDS   TEMA kryesore e pjesës doktrinare të letrës së Romakëve është hiri falas i Perëndisë në shpëtimin e njerëzve përmes Jezu Krishtit, veçanërisht, siç shfaqet në doktrinën e drejtësimit: vetëm me anë të besimit. Për ta shpalosur më qartë këtë doktrinë dhe për të treguar arsyen e saj, apostulli, pikësëpari, ngre këtë çështje: asnjeri në botë nuk mund të drejtësohet (të quhet i drejtë nga Perëndia para Tij) me anë të veprave të ligjit. Dhe për ta vërtetuar këtë, ai ndalet hollësisht në faktin se të gjithë njerëzit, jo vetëm paganët, por edhe hebrenjtë, janë nën mëkat dhe për pasojë, nën ndëshkimin e ligjit. Dhe për këtë këmbëngul gjatë të gjithë letrës. Së pari, ai fillon me paganët. Në kapitullin e parë tregon se ata janë nën mëkat, duke paraqitur shthurjen e tepruar dhe ligësinë e madhe që karakterizonte botën pagane. Pastaj në kapitullin e dytë dhe në pjesën e parë të kapitullit të tretë, deri te teksti në fjalë dhe rreshti pasardhës, ai tregon të njëjtën gjë për hebrenjtë, se edhe ata, gjenden në të njëjtën gjendje si paganët në këtë drejtim. Ata e mbanin veten me të madhe, për shkak se  ishin populli i besëlidhjes së Perëndisë, të rrethprerë dhe fëmijë të Abrahamit. Ata i përbuznin paganët si të fëlliqur, të ndëshkuar dhe të mallkuar. Por, siç e vëren apostulli në kapitullin e dytë, hebrenjtë e shihnin veten si popull i pastër e i shenjtë, si fëmijë të Perëndisë në sajë të privilegjeve të jashtme dhe drejtësisë ceremoniale e morale, prandaj për ta ishte i huaj mendimi se edhe ata ishin të papastër dhe fajtorë në sytë e Perëndisë, se edhe ata ishin nën ndëshkimin dhe mallkimin e ligjit. Apostulli, për këtë arsye, për shkak të paragjykimeve të tyre të forta kundër kësaj doktrine, i mëshon asaj edhe më fort dhe tregon se hebrenjtë nuk janë më të mirë se paganët. Dhe, siç thotë në vargun 9 të këtij kapitulli:          “E çfarë pra? A kemi ne ndonjë epërsi? Aspak! E kemi treguar në fakt që më përpara se si Judenjtë ashtu edhe Grekët janë të gjithë nën mëkat,.” Për t’i bindur për këtë, ai më vonë përdor pjesë të veçanta nga vetë ligji i tyre, Dhiata e Vjetër, (autoritetin e së cilës pretendonin se e vlerësonin), nga vargu i nëntë deri te teksti ynë. Apostulli, së pari, citon vargje të veçanta për të vërtetuar se gjithë njerëzimi është shthurur, (rreshtat 10-12):           “siç është shkruar: “Nuk ka asnjeri të drejtë, as edhe një. Nuk ka asnjeri që të kuptojë, nuk ka asnjeri që të kërkojë Perëndinë. Të gjithë kanë dalë nga udha e tij, që të gjithë janë bërë të padobishëm, nuk ka asnjë që të bëjë të mirën, as edhe një.” Së dyti, pjesët që përmend më pas , shërbejnë për të vërtetuar se jo vetëm që të gjithë janë shthurur, por çdo njëri është tërësisht i shthurur, si të ishte i mbuluar prej papastërtisë, nga maja e kokës deri te gishtat e këmbëve; prandaj përmenden disa pjesë të veçanta të trupit: fyti, gjuha, buzët, goja, këmbët (v. 13-15): “Gryka e tyre është një varr i hapur, me gjuhët e tyre kanë thurur mashtrime, ka helm gjarpërinjsh nën buzët e tyre; goja e tyre është plot mallkim dhe hidhësi; këmbët e tyre janë të shpejta për të derdhur gjak.” Së treti, ai citon vargje të tjera për të treguar se çdo njeri nuk është thjesht tërësisht i prishur,por është aq i prishur sa të gjithë e kanë prirjen më shkatërrimtare të ligësisë së tyre: “në udhët e tyre ka rrënim dhe gjëmë.” Dhe pastaj, vë në dukje mungesën e çdo lloj mirësie dhe perëndishmërie në ta: “dhe udhën e paqes nuk e kanë njohur. Nuk ekziston frikë e Perëndisë para syve të tyre.” Më tej, nisur edhe nga dyshimi se mos hebrenjtë do të mendonin që këto pjesë nga ligji i tyre nuk kanë të bëjnë me ta, por vetëm me paganët, apostulli tregon se jo vetëm që ata nuk bëjnë përjashtim, por se objekti i këtyre pjesëve janë veçanërisht ata: “Por ne e dimë se gjithçka që thotë ligji, e thotë për ata që janë nën ligj, me qëllim që çdo gojë të heshtë dhe gjithë bota t’i jetë nënshtruar gjykimit të Perëndisë,” Siç tregohet nga vargu i 12të, i kapitullit të mëparshëm, me ata që janë nën ligj, nënkuptohen hebrenjtë; ndërsa paganët, me ata që janë pa ligj. Të parëve që iu dha ligji ishin hebrenjtë. Ai u drejtohet atyre dhe flet për ta dhe në këtë logjikë të veçantë duhet kuptuar ligji. Prandaj hebrenjtë do të tregoheshin të paarsyeshëm po ta përjashtonin veten nga ligji. Dhe po t’i shqyrtojmë pjesët e Dhiatës së Vjetër prej nga janë marrë këto vargje, do ta shohim qartë se lidhen në mënyrë të veçantë me ligësinë e popullit të atij kombi, në çdonjërin prej tyre. Kështu që ligji i përfshin të gjithë në ligësinë universale e të pashpresë, që çdo gojë të heshtë; si gojët e hebrenjve, edhe ato të paganëve, pavarësisht nga të gjitha privilegjet me të cilat hebrenjtë dalloheshin prej paganëve. Ato që thotë ligji, mjaftojnë t’u mbyllin gojët të gjithë njerëzve në dy drejtime: Që të heqin dorë nga mburrja për drejtësinë e tyre, çka u ishte bërë zakon hebrenjve, siç vëren apostulli në vargun e 23të, të kapitullit të mëparshëm. Që apostulli ka dëshirë të heshtin gojët e tyre në këtë aspekt, duket nga vargu 27 i kontekstit: “Ku shkoi mburrja pra? Është e përjashtuar.” Nga vetë-drejtësia jonë ligji bën të heshtin gojët nga ndonjë përgjërim për jetë, nga ndonjë nga vetë drejtësia jonë favor prej Perëndisë, apo nga ndonjë të mirë pozitive. Që të heshtin e të mos nxjerrin asnjë justifikim për veten, apo asnjë kundërshtim ndaj ekzekutimit të dënimit që jep ligji dhe ndaj dhënies së ndëshkimit me të cilin kërcënon ky ligj. Që ky është

DREJTËSIA E PERËNDISË NË MALLKIMIN E MËKATARËVE Read More »

Rreziku Shokues i Mosnjohjes së Krishtit!

Perëndia i cili ju mban sipër gropës së ferrit, tamam si njeriu që mban mbi zjarr ndonjë merimangë ose ndonjë insekt të neveritshëm, ndjen neveri për ju, dhe është i ofenduar tmerrësisht. Zemërimi i Tij ndaj jush digjet si zjarri; Ai ju shikon juve si të denjë për asgjë vecëse të hidheni në zjarr; Ai është me sy shumë më të pastër sesa t’ju shikojë; jeni dhjetë mijë herë më të krupshëm në sytë e Tij sesa është gjarpëri helmues më i urryeshëm në sytë tuaj. Ju e keni ofenduar Atë në një shkallë shumë më të pakufishme sesa cdo rebel kokëfortë që e ofendon ndonjëherë princin e tij. E megjithatë, s’është asgjë tjetër vec dorës së Tij ajo që ju mban që të mos bini në zjarr që në këtë cast. Kjo s’duhet t’i detyrohet asgjëje tjetër që nuk shkuat në ferr mbrëmë, që juve ju lejua të gëdhiheshit prapë në këtë botë, pasi i mbyllët sytë për të fjetur. Dhe pse të jepet asnjë arsye tjetër se përse s’keni rënë në ferr pasi u ngritët në mëngjes, përvecëse ishte dora e Perëndisë ajo që ju mbajti. S’ka arsye tjetër se përse s’keni ikur në Ferr pasi u ulët këtu në shtëpinë e Perëndisë, duke ia provokuar sytë e pastër me mënyrën tuaj të mëkatshme dhe të ligë të të bashkuarit me adhurimin e Tij solemn. Por, edhe s’ka gjë tjetër që të jepet si arsye përse s’bini në ferr qysh në këtë moment!   ~ Xhonathan Eduards (Jonathan Edwards)   Works of Jonathan Edwards [Veprat e Xhonathan Eduards] Vol. 2 (Peabody, MA; Hendrickson Publishers, Inc; 2007) f. 10.  Mëkatarët në duart e një Perëndie të zemëruar.  

Rreziku Shokues i Mosnjohjes së Krishtit! Read More »