Teologjia

DREJTËSIA E PERËNDISË NË MALLKIMIN E MËKATARËVE

Versioni i paredaktuar. Ndjesë për ndonjë gabim. Të gjitha të drejtat të rezervuara.    DREJTËSIA E PERËNDISË  NË MALLKIMIN E MËKATARËVE  NGA JONATHAN EDWARDS   TEMA kryesore e pjesës doktrinare të letrës së Romakëve është hiri falas i Perëndisë në shpëtimin e njerëzve përmes Jezu Krishtit, veçanërisht, siç shfaqet në doktrinën e drejtësimit: vetëm me anë të besimit. Për ta shpalosur më qartë këtë doktrinë dhe për të treguar arsyen e saj, apostulli, pikësëpari, ngre këtë çështje: asnjeri në botë nuk mund të drejtësohet (të quhet i drejtë nga Perëndia para Tij) me anë të veprave të ligjit. Dhe për ta vërtetuar këtë, ai ndalet hollësisht në faktin se të gjithë njerëzit, jo vetëm paganët, por edhe hebrenjtë, janë nën mëkat dhe për pasojë, nën ndëshkimin e ligjit. Dhe për këtë këmbëngul gjatë të gjithë letrës. Së pari, ai fillon me paganët. Në kapitullin e parë tregon se ata janë nën mëkat, duke paraqitur shthurjen e tepruar dhe ligësinë e madhe që karakterizonte botën pagane. Pastaj në kapitullin e dytë dhe në pjesën e parë të kapitullit të tretë, deri te teksti në fjalë dhe rreshti pasardhës, ai tregon të njëjtën gjë për hebrenjtë, se edhe ata, gjenden në të njëjtën gjendje si paganët në këtë drejtim. Ata e mbanin veten me të madhe, për shkak se  ishin populli i besëlidhjes së Perëndisë, të rrethprerë dhe fëmijë të Abrahamit. Ata i përbuznin paganët si të fëlliqur, të ndëshkuar dhe të mallkuar. Por, siç e vëren apostulli në kapitullin e dytë, hebrenjtë e shihnin veten si popull i pastër e i shenjtë, si fëmijë të Perëndisë në sajë të privilegjeve të jashtme dhe drejtësisë ceremoniale e morale, prandaj për ta ishte i huaj mendimi se edhe ata ishin të papastër dhe fajtorë në sytë e Perëndisë, se edhe ata ishin nën ndëshkimin dhe mallkimin e ligjit. Apostulli, për këtë arsye, për shkak të paragjykimeve të tyre të forta kundër kësaj doktrine, i mëshon asaj edhe më fort dhe tregon se hebrenjtë nuk janë më të mirë se paganët. Dhe, siç thotë në vargun 9 të këtij kapitulli:          “E çfarë pra? A kemi ne ndonjë epërsi? Aspak! E kemi treguar në fakt që më përpara se si Judenjtë ashtu edhe Grekët janë të gjithë nën mëkat,.” Për t’i bindur për këtë, ai më vonë përdor pjesë të veçanta nga vetë ligji i tyre, Dhiata e Vjetër, (autoritetin e së cilës pretendonin se e vlerësonin), nga vargu i nëntë deri te teksti ynë. Apostulli, së pari, citon vargje të veçanta për të vërtetuar se gjithë njerëzimi është shthurur, (rreshtat 10-12):           “siç është shkruar: “Nuk ka asnjeri të drejtë, as edhe një. Nuk ka asnjeri që të kuptojë, nuk ka asnjeri që të kërkojë Perëndinë. Të gjithë kanë dalë nga udha e tij, që të gjithë janë bërë të padobishëm, nuk ka asnjë që të bëjë të mirën, as edhe një.” Së dyti, pjesët që përmend më pas , shërbejnë për të vërtetuar se jo vetëm që të gjithë janë shthurur, por çdo njëri është tërësisht i shthurur, si të ishte i mbuluar prej papastërtisë, nga maja e kokës deri te gishtat e këmbëve; prandaj përmenden disa pjesë të veçanta të trupit: fyti, gjuha, buzët, goja, këmbët (v. 13-15): “Gryka e tyre është një varr i hapur, me gjuhët e tyre kanë thurur mashtrime, ka helm gjarpërinjsh nën buzët e tyre; goja e tyre është plot mallkim dhe hidhësi; këmbët e tyre janë të shpejta për të derdhur gjak.” Së treti, ai citon vargje të tjera për të treguar se çdo njeri nuk është thjesht tërësisht i prishur,por është aq i prishur sa të gjithë e kanë prirjen më shkatërrimtare të ligësisë së tyre: “në udhët e tyre ka rrënim dhe gjëmë.” Dhe pastaj, vë në dukje mungesën e çdo lloj mirësie dhe perëndishmërie në ta: “dhe udhën e paqes nuk e kanë njohur. Nuk ekziston frikë e Perëndisë para syve të tyre.” Më tej, nisur edhe nga dyshimi se mos hebrenjtë do të mendonin që këto pjesë nga ligji i tyre nuk kanë të bëjnë me ta, por vetëm me paganët, apostulli tregon se jo vetëm që ata nuk bëjnë përjashtim, por se objekti i këtyre pjesëve janë veçanërisht ata: “Por ne e dimë se gjithçka që thotë ligji, e thotë për ata që janë nën ligj, me qëllim që çdo gojë të heshtë dhe gjithë bota t’i jetë nënshtruar gjykimit të Perëndisë,” Siç tregohet nga vargu i 12të, i kapitullit të mëparshëm, me ata që janë nën ligj, nënkuptohen hebrenjtë; ndërsa paganët, me ata që janë pa ligj. Të parëve që iu dha ligji ishin hebrenjtë. Ai u drejtohet atyre dhe flet për ta dhe në këtë logjikë të veçantë duhet kuptuar ligji. Prandaj hebrenjtë do të tregoheshin të paarsyeshëm po ta përjashtonin veten nga ligji. Dhe po t’i shqyrtojmë pjesët e Dhiatës së Vjetër prej nga janë marrë këto vargje, do ta shohim qartë se lidhen në mënyrë të veçantë me ligësinë e popullit të atij kombi, në çdonjërin prej tyre. Kështu që ligji i përfshin të gjithë në ligësinë universale e të pashpresë, që çdo gojë të heshtë; si gojët e hebrenjve, edhe ato të paganëve, pavarësisht nga të gjitha privilegjet me të cilat hebrenjtë dalloheshin prej paganëve. Ato që thotë ligji, mjaftojnë t’u mbyllin gojët të gjithë njerëzve në dy drejtime: Që të heqin dorë nga mburrja për drejtësinë e tyre, çka u ishte bërë zakon hebrenjve, siç vëren apostulli në vargun e 23të, të kapitullit të mëparshëm. Që apostulli ka dëshirë të heshtin gojët e tyre në këtë aspekt, duket nga vargu 27 i kontekstit: “Ku shkoi mburrja pra? Është e përjashtuar.” Nga vetë-drejtësia jonë ligji bën të heshtin gojët nga ndonjë përgjërim për jetë, nga ndonjë nga vetë drejtësia jonë favor prej Perëndisë, apo nga ndonjë të mirë pozitive. Që të heshtin e të mos nxjerrin asnjë justifikim për veten, apo asnjë kundërshtim ndaj ekzekutimit të dënimit që jep ligji dhe ndaj dhënies së ndëshkimit me të cilin kërcënon ky ligj. Që ky është

DREJTËSIA E PERËNDISË NË MALLKIMIN E MËKATARËVE Read More »

Pse “Letra e dashurisë së Atit” është jobiblike dhe e dëmshme

Kohet e fundit midis te krishtereve eshte perhapur nje artikull te shkruar ne formen e nje letre qe ne pamje te pare duket shume e bukur dhe shume prekese por ne te vertete eshte jobiblike dhe shume e demshme, disa pjezesa te saj jane keto: “Fëmija im. Ndoshta Ti nuk më njeh, por unë di gjithçka rreth teje!? E di kur ti ulesh dhe kur ti ngrihesh! I njoh mirë të gjitha rrugët e tua. Madje di edhe numrin e flokëve në kokën tënde… Nuk jam i largët dhe zemërak. Unë jam shprehja e plotë e dashurisë Madje është dëshira ime të derdh dashurinë time në ty… Jezusi vdiq që ti dhe unë të mund të pajtohemi… Gjithmonë kam qënë Ati, dhe gjithmonë do të jem Ati…” Ne fakt, disa vite me pare edhe une personalisht e kam perdorur kete “Leter” per te ungjillizuar jobesimtaret (sepse u drejtohet atyre) por me vone kam kuptuar se sa gabim kam vepruar. Kjo leter ka disa probleme nese u drejtohet jobesimtareve. Bibla thote qe mbi jobesimtaret nuk qendron dashuria e Perendise por Zemerimi i Tij. Mos me besoni mua por Shkrimin.  Efesianet 2:3 thote: “Edhe ne dikur ishim… bij te zemerimit”.  Psalmet 5:5 thote: “Ata që lëvdojnë vetveten, nuk do të mund të qëndrojnë para syve të tua; ti i urren të gjithë ata që kryejnë padrejtësi.”  Psalmet 7:11 thote: “Perëndia është një gjykatës i drejtë dhe një Perëndi që zemërohet çdo ditë me keqbërësit.”  Gjoni 3:36 thote: “Kush beson në Birin ka jetë të përjetshme, kurse kush nuk i bindet Birit nuk do të shohë jetë, por zemërimi i Perëndisë qëndron mbi të”.  Nje doktor duhet ti thote te verteten nje pacienti me kancer edhe pse mund ta lendoje. Dhe po keshtu ne duhet ti themi jobesimtarit te verteten per gjendjen ne te cilen ndodhet dhe per zemerimin e Zotit qe qendron mbi te. Prandaj ne nuk mund tu themi keto gjera dhe keto premtime te bukura ndaj jobesimtareve. Keto gjera jane realitet vetem per personin qe ka gjetur strehim ne Krishtin, pra, per besimtarin. Jobesimtari ne te vertete eshte nen zemerimin e Perendise dhe prandaj me urgjence, ne i bejme thirrje te pendohet dhe te arratiset nga ky zemerim qe po vjen. Gjithashtu nuk eshte e vertete qe Perendia eshte “Ati” i jobesimtareve. Ai eshte krijuesi i tyre por jo Ati i tyre. Ai eshte Ati i vetem atyre qe jane biresuar, jane bere bij te Tij, nepermjet besimit ne Krishtin. Sigurisht qe Perendia eshte i mire dhe dashuri dhe miresine e Tij e ka treguar ne te mirat qe Ai u jep jobesimtareve dhe cdo njeriu ne toke duke u dhene te mira, jeten, ushqimin, talentet, etj, por dashuria e Tij eshte shfaqur ne kryq ndaj te gjithe atyre qe besojne ne Birin e Tij.   Gjithashtu kjo “Leter” nuk flet per mekatin, nuk flet per Krishtin, kush ishte Ai, Cfare beri Ai, dhe nuk flet per pendesen. Per keto arsye, kjo leter eshte shume e demshme tu prezantohet jobesimtareve. Soli Deo Gloria Bestar Flamuraj

Pse “Letra e dashurisë së Atit” është jobiblike dhe e dëmshme Read More »

alpine, mountain, hike-4237636.jpg

Pse sot nuk besohet që shpëtimi është vetëm prej hirit

Nga Jeffrey C. Nesbitt Fjala e Zotit shpall që shpëtimi është vetëm prej hirit të Perëndisë. Shumica e të krishterëve sot do të të pohojnë që shpëtimi është “vetëm prej hirit”. Dhe kjo është një gjë e mirë. Gjithësesi, ka arsye për të besuar që teologjia që sot përqafohet nga shumica e ungjillorëve është armiqësore dhe kundër të vërtetës biblike “Shpëtimi i përket Zotit.” (Jona 2:10). Ajo që do të shikojmë tani është një prezantim grafik i të kuptuarit të shpëtimit që mbahet nga shumica e ungjillorëve sot. Shpresa është që kjo do të ndihmojë shumë besimtarë të mendojnë seriozisht rreth asaj që besojnë, të paktën intelektualisht, dhe të kuptojnë që këto bindje kaq shumë të përhapura midis ungjillorëve nuk përfaqësojnë, madje janë kundër të vërtetës që “Shpëtimi është prej Zotit; vetëm prej hirit të Tij!”   Pikëpamja e përhapur ungjillore sot Cfarë kontribon në shpëtim cdo person i Trinitetit? 1. Ati “do” të gjithë njerëzimin. Dashuria e Atit shtrihet në mënyrë të barabartë ndaj personit “A” po aq sa edhe personit “B”. 2. Biri “vdiq” për të gjithë njerëzimin. Vdekja e Birit ishte njësoj efektive si për personin “A” ashtu edhe për personin“B”. 3. Fryma e Shenjtë “tërheq” të gjithë njerëzit. Fryma e Shenjtë influencon personin “A” jo më pak se personin “B”.   Le të përmbledhim pikëpamjen e përhapur ungjillore ilustruar nga diagrami më lart. Ati shtrin dashurinë e tij të përjetshme ndaj gjithë njerëzimit pa dallim. Ai nuk do dikë më shumë se të tjerët. Ata që janë të pashpëtuar dhe të destinuar për dënimin e përjetshëm janë të dashur në të njëjtën mënyrë dhe jo më pak se ata që janë të shpëtuar dhe të destinuar për lavdinë e perjetshme. Biri vdiq për të gjithë njerëzimin. Ai vuajti ndëshkimin për të gjithë, kështu që borxhi i cdo njeriu është i paguar plotësisht. Vdekja e Krishtit është e mjaftueshme dhe efektive për të gjithë. Fryma e Shenjtë vjen te të gjithë njerëzit dhe jep influencën ose tërheqjen që është e nevojshme për të ardhur te Krishti për shpëtim. Kjo influiencë i jepet gjithë njerëzimit pa dallim. Atëhere cfarë është e gabuar me këtë pikëpamje? Nëse Ati do të gjithë njerëzimin; të gjithë ata që qëndrojnë të pashpëtuar (përfaqësuar nga “A”) njësoj si ata që janë të shpëtuar, (përfaqësuar nga “B”) . . .  Nëse Biri vdiq për të gjithë njerëzimin; duke paguar për mëkatet e atyre që kurrë nuk do të shpëtohen (përfaqësuar nga “A”) dhe ata që do të shpëtohen (përfaqësuar nga “B”) . . .  Nëse Fryma e Shenjtë tërheq të gjithë njerëzit; duke dhënë influencën e nevojshme për të ardhur te Krishti ata që do të dënohen (përfaqësuar nga “A”) po njësoj si edhe ata që do të shpëtohen (përfaqësuar nga “B”) . . .  Atëhere kjo ngre pyetjen: Nëse shpëtimi është vetëm prej hirit, Atëhere pse nuk shpëtohen të gjithë njerëzit? Ungjillorët do të përgjigjen: Për shkak të mosbesimit! Jo të gjithë njerëzit e pranojnë Jezusin si Shpëtimtarin e tyre. Ndërsa ne biem dakord që jo të gjithë njerëzit do të pendohen dhe do të besojnë te Krishti për shpëtimin e tyre, pyetja përsëri mbetet pa përgjigje. Nëse është hiri i Perëndisë ai që shpëton, atëhere pse ata që përfaqësohen nga “A”, ata që nuk do të shpëtohen, nuk shpëtohen? Ne duhet të ndalojmë pak në këtë pyetje për të zbuluar problemin themelor me këtë teologji të “hirit” që është përqafuar nga ungjillorizimi modern. Meqënëse dashuria e Perëndisë shtrihet mbi të gjithë njerëzit; Te “A” po aq sa edhe “B”, atëhere nuk mund të jetë kjo dashuri ajo që shpëton. Ajo nuk është efektive për shpëtim, meqënëse të gjithë njerëzit janë marrësit e dashurisë së Perëndisë por prapësëprapë një grup mbetet i pashpëtuar. Meqënëse vdekja e Krishtit është për të gjithë njerëzit; Për “A” po aq sa edhe “B”, atëhere nuk mund të jetë kjo vdekje që shpëton. Që Krishti duhet të paguajë dënimin dhe të heqë borxhin është e nevojshme, sepse pa derdhur gjak nuk ka falje të mëkateve. Por përsëri ka mori njerëzish për të cilët Krishti vdiq, që do të humbasin sipas kësaj pikëpamje. Meqënëse të gjithë njerëzit tërhiqen, të influencuar nga Fryma e Shenjtë; në mënyrë të barabartë po aq sa “A-ja” edhe “B-ja”, atëhere nuk mund të jetë kjo tërheqje ajo që shpëton. Sepse megjithëse e nevojshme, ata që janë në “A” janë të destinuar për dënim të perjetshëm ndërsa ata që janë në “B” janë të shpëtuar. Tani, në një mënyrë të dhimbshme, bëhet e qartë që hiri i Perëndisë i shfaqur dhe i dhënë në dashurinë e Perëndisë, në vdekjen e Birit dhe në tërheqjen e Frymës së Shenjtë, megjithëse i nevojshëm, është i pamjaftueshëm për të shpëtuar. Për këtë arsye, ne pyesim përsëri, Kush shpëton atëhere nëse hiri nuk është shkaktari efektiv i shpëtimit? Përgjigjja që mbetet është e pakundërshtueshme. Ajo që shpëton nuk është vetëm hiri, por ajo cfarë një person bën! Ajo që i dallon ata që përfaqësohen në “B” nga të gjithë ata që përfaqësohen në “A” është “vendimi i tyre për Krishtin”. Dhe ky “vendim për Krishtin” për këtë arsye bëhet një vepër. Dhe edhe nëse ndokush do të thoshte që ky vendim është një dhuratë nga Zoti, ai përsëri mbetet shkaktari efektiv që kap shpëtimin dhe është ajo cfarë e dallon një person nga një tjetër. Në të vërtetë, ky është Perëndia që ndihmon njeriun të shpëtojë vetveten.  Cila është përgjigjja e Biblës? Shkrimet mësojnë dicka krejt tjetër nga ajo që besohet masivisht prej ungjillorëve sot. Ajo që ne lexojmë është që Perëndia ka një dashuri të vecantë, shpëtuese dhe zgjedhëse për ata që Ai ka paracaktuar për shpëtim në krishtin Jezus.  Mateu 25:34 – “Atëherë Mbreti do t’u thotë atyre që do të jenë në të djathtën e tij: “Ejani, të bekuar të Atit tim; trashëgoni mbretërinë që u bë gati për ju që nga themelimi i botës.” Gjoni 17:24 – Jezusi: “O Atë, unë dua që atje ku jam unë, të jenë me mua edhe ata që më ke dhënë,” Romakët 11:5, 6 – “Kështu, pra,

Pse sot nuk besohet që shpëtimi është vetëm prej hirit Read More »