Steve Lawson

Të predikosh në Fuqinë e Frymës së Shenjtë

Nga Steve Lawson Çarls Spërxhën (Charles Spurgeon), Princi i njohur i Predikuesve në Londrën e shekullit të nëntëmbëdhjetë, e kuptoi më shumë se shumica nevojën e tij të vazhdueshme për fuqi shpirtërore teksa ngjitej në foltore për të predikuar. Baptisti Viktorian ishte plotësisht i bindur që veçmas fuqizimit prej Frymës së Shenjtë, fjalët e tij nuk do të kishin asnjë ndikim te dëgjuesit. Ai e dinte që të hyje në foltore pa fuqinë e Frymës do të thoshte të nisje një detyrë që nuk mund të kishte sukses. Kur Spërxhën e lëvizi bashkësinë e tij te Tabernakulli Metropolitan në vitin 1861, ajo ishte shtëpia më e madhe protestante e adhurimit në botë që mbante mbi 6,500 besimtarë. Kur shërbesa e së Dielës fillonte në mëngjes, Spërxhën qëndronte në platformën e ulët për të drejtuar bashkësinë në adhurim dhe lutje. Kur arrinte koha për të predikuar, Spërxhën ngjiste disa shkallë për të arritur te platforma e ngritur. Nga ky parvaz i lartë, zëri i tij i fortë do të dëgjohej qartë nga dëgjuesit e tij të shumtë. Një shkallë spirale e dyfishtë çonte nga kati përdhes te platforma e lartë, ku çdo shkallë ishte 15 hapa. Ndërsa Spërxhën ngjitej në foltore, ai ndjente mbi shpatullat e tij peshën e rëndë të përgjegjësisë që kishte ndaj Perëndisë. Ai e dinte që çdo fjalë e tij do të shkruhej nga një stenograf dhe do të printohej. Një transkript do të vendosej në tavolinën e tij ditën tjetër për redaktim dhe do të shitej me mijëra kopje në rrugët e Londrës. Pako të mëdha të predikimeve do të dërgoheshin në të gjithë Anglinë, dhe kopjet bliheshin nga baballarët që i lexonin në devocionet familjare. Këto predikime nga Spërxhën do të transmetoheshin me telegraf përtej oqeanit për publikim për një audiencë më të gjërë.   “Unë besoj në Frymën e Shenjtë” Duke kuptuar ndikimin e gjërë të këtij predikimi, Spërxhën ripohonte besimin e tij të plotë në Perëndinë ndërsa ngjitej në foltore. Ndërsa pesha e rëndë e trupit të tij ngjiste çdo shkallë, ai në heshtje i përsëriste vetes këtë rrëfim besimi: “Unë besoj në Frymën e Shenjtë, Unë besoj në Frymën e Shenjtë, Unë besoj në Frymën e Shenjtë.” Pesëmbëdhjetë herë ai përforconte këtë mbështetje personale mbi personin dhe fuqinë e Frymës. Spërxhen e dinte mirë që veçmas kësaj force të dhënë nga Perëndia, predikimi nuk do të kishte efekt te dëgjuesit e tij. Në një argument nga më e madhja te më e vogla, Nëse Spërxhën, që ishte predikuesi më i talentuar që prej apostullit Pal, ndërsa hidhte hapat drejt foltores ishte krejtësisht i varur te fuqia e Frymës së Shenjtë, sa më shumë duhet të jetë çdokush tjetër që predikon të jetë i varur te aftësimi hyjnor i Perëndisë. Asnjë njeri nuk mund të predikojë Fjalën në mënyrë efektive në forcën e vet dhe të presë të shoh rezultate shpirtërore. Çdo predikues i Shkrimit duhet të fuqizohet në mënyrë të mbinatyrshme për të shpjeguar Shkrimin, sepse puna e tij, më së shumti, do të jetë më kot. Ky është një mësim i nevojshëm që çdo predikues duhet ta mësojë. E thënë thjesht, të gjithë predikuesit janë të fundëm, dhe ne duhet të mbështetemi te fuqia e pafundme e Perëndisë në shërbesat tona të foltores. Njerëzit me fuqi të kufizuar duhet të pushojnë në fuqinë e pafundme të Jezu Krishtit. Nëse predikimi biblik do të triumfojë në zemrat e burrave dhe grave, ai duhet të jetë gjithmonë në demonstrimin e fuqisë së Frymës.   “Predikimi i Vërtetë është Perëndia duke Vepruar” Duke kuptuar këtë nevojë, Martyn Lloyd-Jones në një mënyrë të përmbledhur tha, “Nëse nuk ka fuqi, nuk ka predikim.” Kjo do të thotë që predikimi pa fuqi është një oksimoron. Veçmas fuqizimit të Frymës, çdo predikues thjesht po bën një prezantim materiali publik. Lloyd-Jones shpjegoi, “Në fund të fundit, predikimi i vërtetë është Perëndia duke vepruar. Nuk është thjesht një njeri që po pëshpërit disa fjalë; është Perëndia që po e përdor atë. Ai po përdoret nga Perëndia. Ai është nën ndikimin e Frymës së Shenjtë.” Me fjalë të tjera, predikimi i vërtetë përfshin Perëndinë që është duke vepruar fuqishëm në predikimin e predikuesit. Predikimi i vërtetë është Fryma që derdh fuqinë e Tij te burri që po qëndron në foltore. Rrjedhimisht, nëse nuk ka fuqi nga Perëndia, nuk ka predikim të vërtetë. Veç kësaj, Lloyd-Jones pohoi, “Është Fryma e Shenjtë që bie mbi predikuesin në një mënyrë të veçantë. Është një hyrje fuqie. Është fuqi e dhënë nga Perëndia, dhe fuqi aftësuese, përmes Frymës, ndaj predikuesit që ai ta bëjë këtë punë në një mënyrë që e ngre lart atë përtej përpjekjeve të njeriut në një pozicion në të cilin predikuesi është duke u përdorur prej Frymës dhe bëhet kanali përmes të cilit Fryma punon.” Kjo do të thotë që nëse nuk ka fuqi nga Perëndia, njeriu në foltore është thjesht duke folur. Nëse nuk ka fuqi shpirtërore, ai thjesht po reciton shënimet e tij. Nëse nuk ka fuqi hyjnore, ai thjesht po përsërit çfarë ka studiuar. Nëse nuk ka fuqi, fjalët e tij arrijnë vetëm në sipërfaqen e veshëve të dëgjuesve. Kjo është gjendja e trishtë e të përpjekurit për të predikuar pa fuqi mbinatyrore. E thënë shkurt e shqip, nëse shërbesa e tij do të ketë sukses, Perëndia duhet të derdhë Fuqinë e Tij te predikuesi.   Premtimi i Fuqisë Shpirtërore Përgjatë faqeve të Shkrimit, bëhet e qartë që ajo çfarë Spërxhën rrëfente dhe Martyn Lloyd-Jones ripohonte është e vërtetë. Fryma e Shenjtë duhet të fuqizojë atë që shpall Fjalën e Tij. Profetët e vjetër e kuptuan këtë. Isaia tha, “Fryma e Zotit, Zoti është mbi mua, sepse Zoti më ka vajosur për t’u dhënë një lajm të mirë të përulurve; më ka dërguar të lidh plagën e atyre që e kanë zemrën të thyer, të shpall çlirimin e atyre që janë në robëri, hapjen e burgut të burgosurve.” (Isaia 61:1). Ky premtim i fuqisë së Frymës fillimisht u krye te Isaia për ofiqin e tij profetik dhe

Të predikosh në Fuqinë e Frymës së Shenjtë Read More »

Predikimi Biblik – Nga Steve Lawson

Valter Kaiser, nje studiues i rëndësishëm ungjillor, bëri një thënie të thjeshtë, por të goditur në fjalimin hapës në Seminarin Teologjik të Dallasit, Prill 2000, një sfidë frymëzuese që duhet të rrëmbjejë zemrat e gjithë atyre që janë thirrur për shërbesën e predikimit dhe të mësimit biblik. “Ata që dalin në podium për të predikuar,” – tha Kaiseri, “duhet të drejtojnë gjithmonë gishtin nga një tekst i Shkrimit.” ”Kur një burrë predikon, ai asnjëherë nuk duhet ta heqë gishtin nga Shkrimi,”- këshillon Kaiseri, “Nëse bën me dorë me dorën e djathtë, ai duhet ta mbajë gishtin e dorës së majtë në tekst. Nëse ndryshon duart për gjestet që bën me dorë, atëhere duhet të ndryshojë duart edhe për të mbajtur shenjën në tekst. Ai gjithmonë duhet ta mbajë gishtin te Shkrimet.” Kjo është këshillë e mënçur. Si në kuptimin e drejtpërdrejtë, ashtu edhe në atë figurativ, predikuesi gjthmonë duhet të tregojë me gisht nga teksti biblik. Ky fokus i përqëndruar te Fjala nga podiumi është shenja karakterizuese e të gjithë ekspozuesve të vërtetë. Ata që predikojnë dhe mësojnë Fjalën duhet të rrënjosen dhe të thellohen aq thellë në Shkrimin, saqë të mos ndahen kurrë prej tij, gjithmonë duke e drejtuar vetveten, si dhe dëgjuesit e tyre te të vërtetat e tij. Predikimi biblik duhet të jetë tamam i tillë, biblik, dhe të gjithë ata që qëndrojnë në podium duhet të tregojnë një përkushtim të palëkundur, madje ngulmues ndaj vetë Shkrimit. Ashtu si një mjek që e ushtron profesionin e njeh ilaçin dhe jep recetë për ilaçin, kështu edhe predikuesi duhet të jetë gjithnjë duke studiuar, duke mësuar dhe duke përgatitur doza të mëdha të balsamit shërues të Fjalës së Perëndisë për gjithë pacientët e tij. Çfarëdo që të jetë sëmundja, ka vetëm një kurë për shpirtin, Fjala e Perëndisë e përdorur nga Fryma e Perëndisë në zemrën njerëzore.   Kur Jep Recetën e Gabuar Por kjo recetë biblike ëshë një ilaç i panjohur për shumë predikues sot. Në zellin e tyre për të drejtuar shërbesa mbarëpopullore dhe të suksesshme, shumë janë bërë gjithnjë e më pak të preokupuar për t’u fokusuar në tekstin biblik. Mënyra se si e përdorin Biblën është shumë e ngjashme me mënyrën se si këndohet himni kombëtar para një loje futbolli, diçka që thjesht dëgjohet në fillim, por së cilës nuk i referohen më, një hap i parë i nevojshëm që bëhet, një ndërhyrje e pavolitshme në ngjarjen e vërtetë. Duke u përpjekur që të jenë bashkëkohorë dhe duke dashur të përshtaten, shumë pastorë flasin për Shkrimet, por për fat të keq rrallë flasin nga Shkrimet. Për më tepër, sulen me kokë në ilustrimin personal, anektodën humoristike, thënien sociologjike, ose referencën kulturore, rrallë kthehen në tekstin biblik. Si mund të presin pastorët që shpirtrat që po vdesin të shërohen shpirtërisht, nëse kurrë nuk u japin ilaçin e duhur? Si mund të presin pastorët që mëkatarët të kthehen në besim dhe të krishterët të shenjtërohen, nëse nuk shtjellojnë Fjalën e Perëndisë (1 Pjetri 1:23-25; Gjoni 17:17)? Duke shkruar pothuaj gjysmë shekulli më parë, Meril Uanger e pa këtë largim të rrezikshëm nga predikimi biblik që tashmë ishte shumë afër dhe po kërcënonte jetën e kishës. Duke lëshuar një kushtrim, ai shkroi: “Në një shkallë alarmuese lavdia po largohet nga podiumi i shekullit të njëzetë. Arsyeja bazë për këtë gjendje të zymtë është e qartë. Ajo gjë që shpalos lavdinë është hequr nga qendra e një pjese të madhe të predikimit tonë modern dhe është lënë në periferi. Fjalës së Perëndisë i është mohuar froni dhe i është dhënë një vend dytësor.” Ajo që Ungeri e pa që po shquhej në horizont, mungesa e predikimit ekspozues tani është krejtësisht mbi kishën. “Aty ku ekspozimi dhe shpallja me autoritet e Fjalës së Perëndisë janë braktisur.” – shkroi Ungeri, “duhet të shkruhet Ikabod, lavdia është larguar, mbi predikuesin dhe mbi podiumin nga i cili ai predikon.” Në agim të shekullit të njëzetë, predikuesi i njohur ekspozues Xheims Bois përforcoi fjalët e Ungerit. Duke shkruar pak para vdekjes së tij, Bois paralajmëroi: “Këto nuk janë ditë të mira për kishën ungjillore dhe kushdo që ndalon për një çast për të vlerësuar jetën dhe pozicionin e kishave ungjillore do ta kuptoje këtë.” Tani, më shumë se kurrë, pastorët duhet të vënë në qëndër Fjalën e Perëndisë dhe ta predikojnë atë në fuqinë e Frymës së Shenjtë, nëse duam që kisha të kthehet në rrugën e duhur.   Steve Lawson Libri “Uri në Vend” f. 82-83  

Predikimi Biblik – Nga Steve Lawson Read More »

Pasioni i Predikimit Biblik

Xhon Mekarthur, pastor dhe autor fort i respektuar, një herë i tha një grupi predikuesish në një konferencë kombëtare pastorësh: “Tani ëshë koha që burrat më të fortë të predikojnë mesazhin më të fortë në kontekstin e shërbesës më të fortë.” Thënia provokuese arriti tek unë dhe më mbërtheu nga jaka e xhaketës duke më bërë të rrija drejt në stol. Fjalët më goditën me forcën e një grushti nokaut shkatërrues, burrat më të fortë…mesazhi më i fortë…shërbesa më e fortë. Ajo gjë që ky ekspozues i talentuar i Biblës tha, më goditi mu në zemër të qënies sime. Me vendosmëri të madhe, vendosa, Perëndi, dua të jem një burrë i tillë. Ky është pasioni i flaktë i zemrës sime. Për më tepër, kjo duhet të jetë rrahja e zemrës së gjithë atyre që janë thirrur të predikojnë Fjalën e Perëndisë. Kjo është nevoja e tanishme, njerëzit më të fortë, të predikojnë mesazhin më të fortë në shërbesën më të fortë. Martin Lloid-Xhons, pastori i njohur i kishës së Westministerit në Londër një herë shkroi: “Puna e predikimit është thirrja më e lartë, më e madhe dhe më e lavdishmja për të cilën mund të thirret dikush.” Kjo është e vërtetë, jo sepse lajmëtari ka ndonjë gjë të veçantë, por sepse gjithcka rreth Zotit tonë që u bën thirrje burravë të tij të predikojnë, është e lavdishme. Për shkak se Bibla ëshë Fjala e frymëzuar, pa gabime dhe e pagabueshme e Perëndisë së gjallë, thirrja për të predikuar Fjalën, është thirrja më e lartë që njeh njerezimi. Kjo detyrë e lartë dhe e shenjtë për të predikuar nuk kërkon asgjë më pak se përkushtim me gjithë zemër nga të gjithë ata që i përgjigjen thirrjes së saj të shenjtë. Vetëm përkushtimi i plotë ndaj punës së Perëndisë do të përmbushë me sukses kërkesat e rrepta të predikimit biblik. Intelekt i fokusuar, studim i thellë, zemër e zjarrtë, përqëndrim shterues dhe orë të gjata kërkohen për të nxjerrë në dritë një predikim ekspozues. Pra është luftë itensive shpirtërore, qëndresë personale dhe lutje që heton shpirtin. Ashtu si Winston Cërcill ofroi me aq pasion “gjak, mund, lot dhe djersë” në interes të vendit të tij, kështu predikuesi nuk duhet të sjellë më pak në podium. Nëse ekspozimet e tij duhet të mbushin me jetë shpirtrat e dëgjuesve, predikuesi duhet të heqë dorë nga jeta e tij për këtë detyrë të shenjtë. Predikimi biblik kërkon zemrën, shpirtin, mendjen dhe forcën e atij që është thirrur të predikojë, tërësinë e jetës së tij. Për fat të keq, shumë burra dalin në podium çdo të dielë pa kuptuar dhe pa ndierë peshën e lavdisë së përjetshme që prehet mbi shpatullat e tyre. Ato që më shumë ngjasojnë me “predikimëze për të krishtërëz” diskutimet e rastit, po fokusohen përherë e më shumë në masazhimin e “nevojave të ndjera” në vend që ta lejojnë tekstin biblik të ekspozojë nevojat e vërteta. Në dritën e kësaj prirje shqetësuese, pastorët duhet të kthehen te predikimi që është “i bazuar në Biblën, i fokusuar në Krishtin dhe jete-ndryshues… që dallohet nga qartësia doktrinare, njenja e seriozitetit dhe argumentimi bindës.” Predikimi biblik me pasion nga burra të zotëruar nga Perëndia duhet të kthehet në podium.   Steve Lawson “Uri në Vend” f. 105-106  

Pasioni i Predikimit Biblik Read More »

Reformimi i ekspozimit

Një ekzpozues i shquar që “iu kushtua” predikimit biblik ishte reformatori madhështor i Gjenevës, Xhon Kalvin. Përkushtimi i tij plot pasion ndaj predikimit të fokusuar në Fjalën, të udhëhequr nga teksti mbetet i papërsëritshëm. Për njëzet e tre vjet (1541-1564) ky pastor zvicerian shtjelloi me kujdes Fjalën e Perëndisë para kishës së tij. Kalvini predikonte nga Dhiata e Re dy herë çdo të dielë, dhe një javë po, një javë jo, ai shtjellonte pjesë së Dhiatës së Vjetër çdo mbrëmje në ditë jave. Para kësaj periudhe të gjatë shërbese të kompletuar, ai kishte munguar në shërbesën e podiumit pasi ishte dëbuar të dielën e pashkëve 1539 nga këshilli i qytetit të Gjenevës. Megjithatë pasi u kthye nga mërgimi tre vjeçar, Kalvini hyri në kishën e tij në Gjenevë (shtator 1541) me triumf dhe rifilloi ekspozimin e Shkrimit pikërisht aty ku e kishte lënë tre vjet me parë, në vargun tjetër. Më vonë Kalvini u sëmur rëndë javën e parë të tetorit 1558 dhe nuk u kthye ne podium deri të hënën e 12 qershorit 1559, një mungesë prej tetë muajsh. Por kur rifilloi shërbesën e tij ai filloi përsëri në vargun tjetër në Librin e Isaisë. Ai ishte i përpirë nga pasioni për predikimin ekspozues. Në fakt, Kalvini ishte kaq i përkushtuar të predikonte libra të tërë në Bibël, saqë shpesh i duheshin disa vite për të mbaruar seritë e predikimit. Për shembull, predikimi javor në librin e Veprave zgjati katër vjet. Atëhere ai predikoi 46 predikime mbi 1 dhe 2 Thesalonikasve, 186 predikime mbi 1 dhe 2 Korintasve, 86 predikime mbi letrat pastorale, 43 predikime mbi letrën e galatasve, dhe 48 predikime mbi Efesianët. Në vitet e fundit ai filloi të predikonte një harmoni të ungjijvë në pranverë të 1559 dhe vazhdoi të bëntë këtë gjë derisa vdiq pesë vjet më vonë, më 27 maj 1564. Gjatë të njëjtës periudhë predikoi 159 predikime mbi Jobin, 200 mbi Ligjin e Ripërtërirë, 353 mbi Isainë, 123 mbi Zanafillën, si dhe ekspozime të tjera. Predikimet e pasura të Xhon Kalvinit kishin një substancë të tillë, saqë ekspozimet e tij u bënë me kalimin e kohës baza e komentarëve të tij ndriçues. Përmes predikimit nga podiumi ai bëri komentarë mbi njëzet e tre libra të Dhiatës së Vjetër (duke përfshirë dhjetë nga librat e profetëve të vjetër) një harmoni të Ungjijve, Veprat, 1 dhe 2 Korintasve, Galatasve, Efesianëve, 1 dhe 2 Thesalonikasit, 1 dhe 2 Timoteut dhe Titit. Pjesa më e madhe e kësaj trashëgimie të gjërë dhe të pasur buronte nga predikimi i tij besnik ekspozues. A është predikimi biblik praktik? Kur konsiderojmë që predikimi ekspozues i Kalvinit ndikoi në mnyrë dramatike në dy kontinente, si nga ana fetare, ashtu edhe nga ajo kulturore, përgjigjja duhet të jetë pozitive. Çfarë tjetër mund të jetë më praktike se fuqia jetëndryshuese e predikimt të Fjalës së Perëndisë? Reformatori i famshëm gjenevas lartësohet mbi shekuj si një shembull që ia vlen ta ndjekësh në aktivitetin e pasionuar të ekspozimit biblik.   Steve Lawson “Uri në Vend” f. 110-111  

Reformimi i ekspozimit Read More »

Ushqim për Bebe nga Podiumi

Për fat të keq, shumë nga ai që quhet predikim biblik sot është shumë larg nga standartet e apostujve. Shumë pastorë duken të kënaqur vetëm duke u dhënë ushqim shpirtëror me pikatore foshnjave shpirtërore, në vend që t’u mësojnë të gjithë këshillën e plotë të Perëndisë. Shumë predikues ungjillorë kanë rënë poshtë dhe prezantojnë diskutime të zjarrta, që ngjajnë si të botës, diskutime motivuese që kanë për qëllim të lehtësojnë nevojat e çastit të blerësve të kishës nervoze, ose më keq të qetësojnë ndërgjegjet fajtore të anëtarëve të kishës që nuk janë të rilindur. Në vend që të shtjellojnë thellësitë e Fjalës së Perëndisë, shumë predikues që e besojnë Biblën kanë zgjedhur shtegun e betejës më të lehtë, të kënaqur vetëm që kanë gërvishtur sipërfaqen e shpirtërave të cekët dhe kanë gudulisur veshët e dëgjuesve të përgjumur. Rezultati është që kishat po vdein urie, megjithëse shumë nga të uriturit as që e marrin vesh, duke u kënaqur me ushqim shpirtëror të ëmbël e të mëndafshtë, por krejt të pamjaftueshëm për ta. Nëse duam që njerëzit të vijnë në besim shpëtues në Krishtin dhe të piqen shpirtërisht, pastorët duhet t’u mësojnë atyre një mesazh biblik të plotë që është i rrënjosur si në Dhiatën e Re, ashtu edhe në atë të Vjetër, të fokusuar në Krishtin dhe plot me mësim doktrinar. Ku janë podiume të tilla sot?   Steve Lawson “Uri në Vend” f. 36  

Ushqim për Bebe nga Podiumi Read More »