Shqiperia

vrasja

LETËR E HAPUR DREJTUAR TË RINJVE TË KRISHTERË MBI SHENJTËRINË E JETËS

LETËR E HAPUR DREJTUAR TË RINJVE TË KRISHTERË MBI SHENJTËRINË E JETËS Të dashur të rinj e të reja të krishterë, në letrën time të katërt dëshiroj të trajtoj një çështje (sipas meje) me mjaft rëndësi për vendin tonë në ditët e sotme. Do të ndalem në temën e lidhur me shenjtërinë e jetës, duke pasur parasysh humbjet e shumta të jetëve njerëzore që ndodhin në Shqipërinë tonë, ditë për ditë dhe për një mori shkaqesh. Mjafton të hapim televizorin dhe shohim e dëgjojmë për vrasjet që kryhen rëndom në kuadrin e të ashtuquajturës larje hesapesh mes grupeve kriminale apo për një sërë motivesh të dobëta, si për shembull xhelozia, konfliktet e lidhura me pronën, inatet e atypëratyshme (p.sh. njëri e sheh tjetrin vëngër, dikush ka parkuar në vendin e gabuar, një grindje fëmijësh që kthehet në luftë të rriturish, etj.), e kështu me radhë. Atyre iu shtohen vdekjet e shkaktuara prej aksidenteve të shumta rrugore si pasojë e mosrespektimit të rregullave të trafikut, vdekje të cilat përkuqin e trishtojnë fundjavat tona. Pa përmendur këtu vdekjet që vijnë si pasojë e trajtimit të parregullt, anormal dhe të pandërgjegjshëm të shëndetit të njeriut përmes ushqimeve të skaduara, frutave dhe perimeve të trajtuara me hormone, si dhe aksidenteve në punë për shkak të shkeljes dhe moszbatimit të rregullave teknike e të sigurisë. Një mik imi i huaj më tha një herë: “Në vendin tuaj jeta është shumë e lirë, njëlloj sikur të mos vlente asnjë dyshkë!” Mendoj që vëzhgimi i tij ishte plotësisht i saktë edhe në vijim do të përpiqem të hulumtoj se përse ndodh kështu! Mendoj se pikënisja e duhur për hulumtimin tonë është pikërisht doktrina e krijimit sipas Biblës së Shenjtë, e cila paraqitet që në faqet e para të librit të parë të Shkrimit të Shenjtë, i cili njihet ndryshe si Zanafilla. Aty ne shohim se si Perëndia e krijoi mbarë gjithësinë, duke filluar me galaktikat, yjësitë, planetët e duke mbaruar me mikroorganizmat e shtëpisë tonë, Tokës, brenda gjashtë ditëve 24-orëshe. Mirëpo, pika kulmore, kurora e krijimit të Perëndisë ishte njeriu dhe kjo për një arsye shumë të veçantë: Pastaj Perëndia tha: “Ta bëjmë njeriun sipas shëmbëlltyrës sonë dhe në ngjasim me ne, dhe të ushtrojë sundimin e tij mbi peshqit e detit, mbi zogjtë e qiellit, mbi kafshët e mbi gjithë tokën, mbi rrëshqanorët që zvarriten mbi dhe”. Kështu Perëndia krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së vet, sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë; Ai krijoi mashkullin e femrën. [Zanafilla 1:26-27] Ndër të gjitha krijesat e krijuara nga Perëndia, dhe ato ishin me miliona e miliarda, nuk kishte një krijesë tjetër sikurse njeriu, krijesë e cila të ishte sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë dhe në ngjasim me Të. Kjo do të thotë se njeriu është një qenie e veçantë e pajisur me disa veti apo cilësi që shkojnë përtej materiales, domethënë kanë natyrë shpirtërore. Pikërisht këto veti/cilësi përbëjnë pasqyrimin e vetive dhe cilësive të përsosura të Perëndisë që e krijoi atë. Njeriu zotëron aftësinë krijuese, të cilën nuk e ndeshim në asnjë kafshë, krijesë a gjallesë tjetër, aftësi e cila pasqyron aftësinë krijuese, krijimtarinë apo kreativitetin e Zotit Perëndi. Njeriu përvojon ndjenja e emocione shumë të thella, të cilat asnjë kafshë apo gjallesë tjetër nuk mund t’i përjetojë. Ai zemërohet me mëkatin, shkeljet e padrejtësinë, sepse Zoti Perëndi, Krijuesi i Tij, zemërohet me to. Ai e do të bukurën, të mirën dhe sublimen, sepse Zoti Perëndi, Krijuesi i Tij, i do ato dhe është mishërimi i tyre. I pëlqen besnikëria dhe e vërteta, sepse Zoti Perëndi, Krijuesi i Tij, i ka ato ndër vetitë/cilësitë e Tij kryesore. Njeriu thur kultura e tradita, ndërton qytetërime dhe lë pas vetes kryevepra që i rezistojnë kohës, sepse është qenia më sublime e krijimit të Zotit Perëndi dhe sepse për këtë e krijoi Krijuesi i Tij, Shumë i Larti. PRA, TË VRASËSH APO T’I MARRËSH JETËN NJË NJERIU ËSHTË NJË VEPËR SHUMË E RËNDË, ËSHTË NJË SHKELJE MAKABRE DHE SAKRILEGJ I MADH, ËSHTË NJË ATENTAT KUNDËR VETË ZOTIT PERËNDI, KRIJUESIT TË JETËS! Përballë kësaj të vërtete shtrohet pyetja: përse vallë ne shqiptarët e kemi kaq të lehtë këtë punën e marrjes së jetës së tjetrit në një mijë e një mënyra? Përse vallë shkojmë drejtpërdrejt në marrje jete kur ka një mijë e një mënyra për t’i zgjidhur mosmarrëveshjet tona? Për këtë duhet të kthehemi pas në të kaluarën e largët dhe të afërt për të parë konceptin e shqiptarëve rreth njeriut. E vërteta është që shqiptarët asnjëherë nuk iu dorëzuan plotësisht Ungjillit të Jezu Krishtit, as në lashtësi dhe as në mesjetë. Madje edhe në epokën e lavdishme të Skënderbeut, pjesa më e madhe e popullit shqiptar ishin të krishterë sa për emër dhe këtë e dëshmon fakti se me të rënë Arbëria në duar të Turqve Osmanë, shumica e banorëve të vendit zgjodhën eksodin masiv për në Italinë e Jugut, ndërsa ata që qëndruan në vend u islamizuan me kalimin e kohës. Faktikisht, kjo gjë ndodhi edhe falë versionit të butë të Islamit që ofronte perandoria otomane. Mirëpo, e vërteta është se brenda tre shekujsh nga pushtimi otoman shqiptarët në masën më të madhe e kishin harruar të kaluarën e lavdishme nën Skënderbeun, thurnin bejte në turqisht, arabisht dhe persisht dhe faktikisht ishin shndërruar në rojtarët më të zellshëm të perandorisë. Mirëpo, ky është material për një letër tjetër. I them këto gjëra për të theksuar faktin se doktrina e njeriut e paraardhësve tanë nuk kishte lidhje me atë të Biblës së Shenjtë. Gjërat shkuan edhe më keq me ardhjen e diktaturës komuniste, kur doktrina e materializmit dialektik u kthye në përcaktuesin kryesor të mendësisë së popullit shqiptar. Me detyrim apo me dëshirë prindërit tanë dhe ne vetë (deri në moshën 16-vjeçare jetova nën diktaturën komuniste) përqafuam konceptin marksist rreth njeriut, pra, nisëm ta shihnim atë si një kafshë shoqërore, të zhveshur tërësisht nga shpirtërorja apo e mbinatyrshmja. Njeriu, sipas materializmit dialektik, është përfundimi logjik i një procesi milionavjeçar zhvillues/përparues – Evolucioni, proces i cili nisi me njëqelizorët dhe përfundoi me majmunët e

LETËR E HAPUR DREJTUAR TË RINJVE TË KRISHTERË MBI SHENJTËRINË E JETËS Read More »

LETËR E HAPUR DREJTUAR TË GJITHË TË RINJVE TË KRISHTERË QË PO BËJNË VALIXHET PËR T’U NISUR NË MËRGIM, APO QË JANË DUKE E MENDUAR FORT NJË MUNDËSI TË TILLË

I dashur i ri apo e re e krishterë që tek po shkruaj këto rreshta po bën valixhet, sepse nesër apo në një nga ditët e ardhshme nisesh për mërgim, apo që je duke e menduar fort një mundësi të tillë, kjo letër të drejtohet ty kudo ku ndodhesh. Unë që po të shkruaj jam një vëllai yt në Krishtin, i cili ka pothuajse tre dekada që ka besuar në Zotin Jezu Krisht dhe që gjatë kësaj kohe ka mësuar dy gjëra në lidhje me jetën e krishterë pasi është përballur me të përpjeta e tatëpjeta të shumta, përfshirë këtu edhe me luginën e hijes së vdekjes. Sa për të qenë të gjithë të qartë unë jetoj në Shqipëri dhe e kam ndërtuar jetën time në vendin tim. Synimi im tek i shkruaj këta rreshta është i thjeshtë: dua të të nxis që ta mendosh edhe nja dy herë të tjera këtë vendim, ose nëse nuk e ke marrë ende ta shtysh për njëfarë kohe apo të heqësh dorë fare prej tij. Mirëpo, jam i vetëdijshëm që kjo letër mund të bjerë në dorë të dikujt që tashmë e ka lënë vendin. Synimi im në rastin tënd o i ri apo e re që e ke bërë këtë është të të bind që të rrish andej edhe për ca kohë derisa të bësh mjaftueshëm para për t’u kthyer në vendin tënd që ta ndërtosh të ardhmen tënde këtu. Letra është e ndërtuar në formën e pyetjeve përgjigjeve, ku unë do të shtroj një varg pyetjesh dhe më pas do të mundohem t’iu përgjigjem atyre në formën e paragrafëve disarreshtësh. Pyetja e parë që unë shtroj për ju të gjithë është: përse ju të rinj e të reja dëshironi aq fort të shkoni në vende të tilla, si për shembull, Gjermania, Britania e Madhe, Zvicra, Holanda, vendet skandinave, SHBA, Kanada e të tjera si këto? Pyetja e dytë është pasqyrimi identik i pyetjes së mëparshme është: pse ju të rinj e të reja dëshironi aq fort ta lini këtë vend, madje një orë e më parë? Është edhe një pyetje e lidhur me këtë: pse ju që të gjithë mendoni se Shqipëria nuk bëhet? Pyetja e tretë është: nëse vërtet duhet të rrimë në këtë vend duke e ditur se si është, atëherë si t’ia bëjmë që të ndërtojmë një të ardhme normale në këtë vend për veten dhe fëmijët tanë? Le t’i përgjigjemi, pra, pyetjes së parë… E vërteta është që një arsye madhore pas dëshirës suaj për t’ia mbathur prej këtej është fakti që në vendet që sapo përmenda fitohet mirë edhe bëhen para edhe duke bërë një punë që në Shqipëri nuk është edhe aq e mirëpaguar. Shumica juaj vjen nga familje të varfra që asnjëherë nuk ia kanë dalë të bëhen shtresë e mesme edhe që ta shijojnë jetën; varfëria ka qenë përherë e shtruar në sofrën tuaj edhe jeni lodhur duke i parë prindërit tuaj tek vuajnë nën peshën e saj. Mirëpo, kjo që sapo shkrova më sipër i përket më tepër përgjigjes së pyetjes së dytë, kështu që po kthehem menjëherë në temë. Ka edhe diçka tjetër përveç parave që ju shtyn drejt atyre vendeve, edhe e cila me një fjalë të vetme mund të përshkruhet si normaliteti i jetës. Ato janë vende ku mungojnë këto ekseset e Shqipërisë, ku jetohet në mënyrë të paqtë, edhe ku zor se ndeshesh me njerëz që janë kafshë. A është kështu apo jo? Ato janë vende ku puna vlerësohet edhe ku njeriu që punon mirë edhe që angazhohet në të mirë të shoqërisë vlerësohet edhe më tepër! Janë vende ku ka edukatë dhe respekt për tjetrin e shumë të mira si këto! Pra, janë vende ku njerëzit janë njerëz edhe ia kanë dalë të krijojnë një mjedis njerëzor për të shkuar një jetë normale. Mirëpo lind pyetja që në dukje duket si e largët, por që na ndihmon për të kapur thelbin e çështjes është si ia dolën ata që ta krijonin këtë mjedis njerëzor ku mund të jetohet një jetë normale? Përgjigjen duhet ta kishit gjetur me kohë, ndonëse duket pak si e fshehur nën pluhurin e shekujve. E pra, është shumë e thjeshtë: Gjermania, Britania e Madhe, Zvicra, Holanda dhe vendet skandinave janë vende të krishtera, të ndërtuara mbi parimet e Ungjillit të Zotit tonë Jezu Krisht. Përveç kësaj, ato ishin vatra dhe selia e lëvizjes më të madhe frymërore që ka njohur njerëzimi gjer më sot: Reforma Protestante-Ungjillore e Shek. XVI (vitet 1501-1600). Reforma Protestante-Ungjillore ishte një periudhë transformimi frymëror dhe mendor, tërësor e rrënjësor të popujve të tërë, të cilët madje brenda disa dhjetëvjeçareve ndryshuan rrënjësisht mënyrën e tyre të jetesës. Për shembull, ungjilli i shndërroi zviceranët brenda disa dekadave nga një vend që shisnin mercenarë për mbretin e Francës dhe princat e Italisë në vendin e bankave, çokollatës dhe prodhimit të orëve. Një shembull tjetër edhe më i jashtëzakonshëm është ai i Holandës, i cili u bë vend falë Ungjillit. Ishte Ungjilli që i bashkoi provincat e Vendeve të Ulëta në një vend të vetëm dhe që i bëri holandezët që të ngadhënjenin mbi ushtritë e Perandorisë më të fortë të asaj kohe që ishte Perandoria Spanjolle. Ishte Ungjilli ai që e zhvilloi aq shumë Holandën sa të shndërrohej brenda 50 vjetëve nga fundi i luftës me Spanjën në Mbretëreshën e Deteve dhe nxitësen e eksplorimit të pjesëve të pazbuluara të botës! Po kemi edhe shembullin e Britanisë së Madhe që Zoti e ktheu në një perandori ku nuk perëndonte kurrë dielli, sepse e përdori si një mjet për përhapjen e Ungjillit në Afrikë, Azi dhe Oqeani. Tani me të drejtë ti i dashur lexues mund të thuash po ç’lidhje ka e gjitha kjo ligjëratë me dëshirën time për të emigruar në këto vende? Ka i dashur lexues ka, sepse ai normaliteti i jetës që ti po e lakmon edhe që e sheh në këto vende, por edhe në SHBA dhe Kanada – vende të themeluara prej banorëve të vendeve të lartpërmendura,

LETËR E HAPUR DREJTUAR TË GJITHË TË RINJVE TË KRISHTERË QË PO BËJNË VALIXHET PËR T’U NISUR NË MËRGIM, APO QË JANË DUKE E MENDUAR FORT NJË MUNDËSI TË TILLË Read More »