Inkurajim

vuajtja ne jeten e krishtere

I njoh vuajtjet e tyre! – Devocion

“I njoh vuajtjet e tyre!” Eksodi 3:7 Këto janë fjalët e vetë Perëndisë! Njeriu nuk mund të shprehet kështu. Ka shumë fije të ndjeshme në shpirt, që keqardhja më e mirë dhe më e butë njerëzore nuk mundet t’i prekë. Por Princi i Vuajtësve, Ai që eci më parë në rrugën e pikëllimit, “e njeh kornizën tonë”. Kur dhimbja dërrmuese qëndron si akulli në zemër – kur miku më i dashur tokësor nuk mund të hyjë në veçoritë e hidhërimit tonë – Jezusi mundet! Jezusi po! Ai që dikur i barti mëkatet e mia – mbante edhe pikëllimet e mia. Ai sy, tani mbi fron – dikur ishte i zbehur nga lotët! Izraeli kishte kohë që rënkonte nën skllavëri. Perëndia dukej sikur nuk e dinte – ose, nëse e dinte – sikur nuk kujdesej. Po si Baali, Ai dukej sikur ishte “në gjumë”. Por pikërisht në atë moment – syri i Tij i mëshirshëm po shikonte me dhembshuri popullin e Tij të skllavëruar. Pikërisht në këtë kohë Ai tha: “I njoh vuajtjet e tyre!“ Pikërisht kështu, disa herë Ai mund të duket se na ka harruar dhe na ka braktisur – duke na lënë të shqiptojmë thirrjen ankuese: “A ka harruar Perëndia të jetë i mëshirshëm?” Kur në fakt, gjatë gjithë kohës, Ai është duke u përkulur mbi ne me dashurinë më të dhimbsur. Ai shpesh lejon që nevojat tona të arrijnë skajin e tyre – që Ai të shtrijë dorën e Tij mbështetëse dhe të zbulojë bollëkun e hirit të Tij! “Ju keni dëgjuar për durimin e Jobit, dhe e keni parë c’bëri në fund Zoti; sepse Zoti është plot përdëllim dhe dhembshuri.” Jakobi 5:11 Dhe Perëndia duke i “njohur” plotësisht pikëllimet tona – është një garanci e bekuar se asnjë gjë nuk do të dërgohet, përveç atyre që Ai i sheh se janë të nevojshme. “nuk do të të shfaros ty” – thotë Ai, – “do të të ndëshkoj me drejtësi.” Jeremia 30:11 Të gjitha sprovat që Ai dërgon – janë përcaktuar saktësisht – dhe të ndara me mençuri. Nuk ka asgjë të rastësishme ose të panevojshme – jo gjemb të tepërt – asnjë gjë të tepërt! “Ti i ke numëruar hapat e bredhjes sime; vendosi lotët e mia në calikun tënd; a nuk i ke regjistruar në librin tënd?” Psalmi 56:8. Secili numërohet dhe regjistrohet – pikë për pikë – lot pas loti! Lotët janë gjëra të shenjta midis thesareve të Perëndisë! Besimtar i përvuajtur, hekuri mund të ketë hyrë thellë në shpirtin tënd; por megjithatë gëzohu! Jezusi, një Jezus i pikëlluar dhe i dhimbsur – “i njeh” dhimbjet e tua dhe lotët djegës, dhe Ai “do të zbresë për të të çliruar!” Dhe për këtë dhembshuri hyjnore, ne na jepet siguri edhe në Dhiatën e Re: “Sepse ne nuk kemi kryeprift që nuk mund të vuajë bashkë me dobësitë tona, po që u tundua në të gjitha njësoj si ne, por pa mëkat” Hebrenjve 4:15. Çfarë e vërtete lartësuese! Ne kemi Dhembshurinë e Zotit-Njeri-Ndërmjetësues në pikëllimet tona! Çfarë burimi i gëzimit madhështor, për zemrën e zhveshur dhe të shkretë! Çfarë kullote e gjelbër për t’u shtrirë, në mes të stuhisë dhe furtunës me erë, ose në ditën e errët dhe me re! Dhembshuria e njeriut është ngushëlluese – por “deri këtu do të shkosh dhe jo më tej”. Dhembshuria e njeriut është e fundme – e kufizuar – dhe shpesh egoiste! Ka pikëllime të panjohura dhe të panumërta në tokë, të cilat janë shumë përtej arritjes të çdo lehtësimi njerëzor! Vetëm dhembshuria e Jezusit është . . . madhështore, e pastër, e pafundme, larg nga çdo njollë egoizmi! Vetë Jezusi ka kaluar nëpër çdo përvojë fatkeqësie. Nuk ka thellësi trishtimi apo ankthi në të cilat mund të zhytem – por krahët e Tij të përjetshëm janë akoma më poshtë! Ai është quajtur “Nervi i madh i dhembshur i Kishës së Tij, mbi të cilin mundimet, shtypjet dhe vuajtjet e popullit të Tij kalojnë vazhdimisht!” Fëmijë i Pikëllimit! Një zemër njerëzore rreh në Fronin e Qiellit – dhe Ai ka emrin tënd të shkruar në atë zemër! Ai kujdeset për ty sikur askush tjetër të mos kërkonte kujdesin e Tij – sikur ti të ishe i vetmi për të cilin Ai kujdeset! Ai “është tunduar në të gjitha, njësoj ne!” Siguri e bekuar! Unë kurrë nuk mund të njoh një pikëllim në të cilin “Njeriu i pikëllimit” nuk mund të hyjë. Në mes të sprovave më të mëdha të tokës – më lejoni të dëgjoj sfidën e papërgjigjshme nga buzët e një Shpëtimtari të vuajtur, “A ka pasur ndonjëherë ndonjë pikëllim, si pikëllimi Im!” E megjithatë Ai e piu me dëshirë kupën e zemërimit! Ai nuk u tërhoq nga kryqi i caktuar! Dhe madje edhe kur u var në atë pemë të hidhët – Ai refuzoi verën e thartë që do të kishte zbutur tërbimin e etjes dhe do të kishte zbutur vuajtjet fizike. A tundohemi ndonjëherë të murmurisim nën dorën e pikëlluese të Perëndisë? “Mendo Atë që duroi një kundërshtim të tillë nga njerëzit mëkatarë, që ti të mos lodhesh dhe të mos humbasësh zemër!” A do të hezitojmë të mbajmë cdo kryq që Zoti ynë e sheh të arsyeshme të vendosë mbi ne – kur mendojmë për Kryqin pafundësisht më të rëndë që Ai e mbarti me kaq butësi dhe dëshirë për ne? Jezusi ka një qëllim të mençur dhe të hirshëm në çdo disiplinim të mistershëm. Gjuha e tij është: “Kini kujdes për thuprën dhe për atë që e ka caktuar!” Mikea 6:9. Ai ka një zemër tepër të dashur – për të na shkaktuar një pikëllim të panevojshëm ose të tepërt për fëmijët e Tij të shpenguar! John MacDuff, (1818 – 1895) “The Rainbow in the Clouds”

I njoh vuajtjet e tyre! – Devocion Read More »

Sëmundja Jote dhe Mjeku i Madh i Shpirtrave! | Nga Puritani James Smith 1855

Nga Puritani Xhejms Smith (James Smith), “Mjeku!” 1855. ”Nuk janë të shëndoshët ata që kanë nevojë për mjekun – por të sëmurët.”  Mateu 9:12 Bota është një spital i madh. Jezusi është i vetmi mjek në të; Ai ka shëruar me mijëra, Ai do të shërojë me mijëra të tjerë. Por turmat e hedhin poshtë Atë; ata përfytyrojnë se mund të bëjnë pa Të; ata mendojnë se janë të plotë — dhe për pasojë nuk kanë nevojë për një mjek. Mëkati është sëmundja e shpirtit. Gjendja e mëkatarit, është një gjendje e sëmurë. Ai është i sëmurë — i sëmurë për vdekje. Sëmundja e tij është e trashëguar. Ai e trashëgoi atë nga prindërit e tij. Ai e solli në botë bashkë me të. Kjo është e vërtetë për të gjithë — që u tha nga vetë Davidi, “Ja, unë jam mbruajtur në paudhësi, dhe nëna ime më ka lindur në mëkat.” Mëkati rritet nga zakonet e liga. Ne devijojmë që nga mitra, duke folur gënjeshtra. Ne ngjizim zakonin e të mëkatuarit — kështu që mëkati bëhet aq i natyrshëm për ne, sa edhe frymë-marrja. Sëmundja e mëkatit është ngjitëse. Ne ndotim të tjerët — dhe të tjerët rrisin sëmundjen tonë. “shoqëritë e këqija prishin zakonet e mira.” Ecuria e kësaj sëmundje është e vazhdueshme — përhapet përditë — pothuajse në mënyrë të pandjeshme, dhe veçanërisht nga neglizhenca. Mëkati prodhon dobësi të madhe, në mënyrë që mëkatari prej vetvetes, nuk mund të bëjë ndonjë gjë me të vërtetë të mirë. Mëkati jo vetëm që na bën të dobët, por të marrë — në mënyrë që të bëhemi të pakujdesshëm dhe të pamend. Ne po vdesim nga sëmundja — por nuk shqetësohemi për të! Aty ka një mjek të zotë — por ne refuzojmë të shkojmë tek Ai! Mëkati ka shkatërruar të gjithë bukurinë tonë morale — dhe na ka lënë të urryeshëm, të shëmtuar, dhe të mjerë! Ai prodhon dhimbje të panumërta dhe të tmerrshme — dhe na rrethon me hidhërim, shqetësim, dhe fatkeqësi! Mëkati na çon në vdekje — jo vetëm duke ndarë trupin nga shpirti — por duke ndarë shpirtin nga Perëndia! Mëkati është pararendësi i vajtimit, i kërcëllimit të dhëmbëve, i qarjes së përjetshme e të pazbutshme! Nuk ka asnjë sëmundje si mëkati — e prapësëprapë kjo sëmundje është universale. Të gjithë janë të sëmurë! “si Judenjtë ashtu edhe Grekët janë të gjithë nën mëkat, siç është shkruar: ”Nuk ka asnjeri të drejtë, as edhe një. Nuk ka asnjeri që të kuptojë, nuk ka asnjeri që të kërkojë Perëndinë. Të gjithë kanë dalë nga udha e tij, që të gjithë janë bërë të padobishëm, nuk ka asnjë që të bëjë të mirën – as edhe një.“ Romakët 3:9-12 Kjo sëmundje prek çdo pjesë të njeriut, “Gjithë koka është e sëmurë, gjithë zemra lëngon. Nga tabani i këmbës deri te koka nuk ka asgjë të shëndoshë – vetëm plagë, vurrata dhe plagë të hapura” Isaia 1:5,6. Njeriu është një pirg sëmundjesh morale! Çdo fuqi dhe aftësi është e çrregulluar. Të gjitha elementet e shkatërrimit janë brenda vetes. Ai ka nevojë thellësisht për një mjek, sepse ai është tmerrësisht i sëmurë; kaq i sëmurë, sa ka vetëm një hap midis tij dhe dënimit të përjetshëm! Lexuesi im i dashur, kjo është gjendja jote! Fryma e Shenjtë ka dhënë portretin tënd në pasazhet që sapo lexove. A mund ta dallosh ngjashmërinë? Nëse nuk e dallon dot — syri yt është i sëmurë! A ndihesh i alarmuar në këtë përfaqësim? Nëse nuk ndihesh kështu — ndërgjegjja jote është e sëmurë! A je i vendosur menjëherë që të shkosh te mjeku? Nëse nuk je — zemra jote është e sëmurë! Njolla e Murtajës është mbi ty! Ti je në një stad të avancuar të kancerit moral dhe shpirtëror — i cili fshehurazi po të ngut drejt vdekjes dhe ndëshkimit të përjetshëm! Oh Zoti. . . haptë sytë e tu — që të shohësh gjendjen tënde të tmerrshme; ndriçoftë ndërgjegjen tënde — që të alarmohesh nga gjendja jote; dhe zgjoftë shpirtin tënd — që të vraposh për te Jezusi dhe të marrësh shëndet, shërim, dhe qëndrueshmëri të përjetshme nga duart e Tij! Jezusi është mjeku më i mirë. Puna e Tij është të shërojë shpirtra. Ai është në çdo mënyrë e drejtim i kualifikuar për punën e Tij. Ai është një mjek i ditur dhe i zoti. Të gjitha thesaret e urtësisë dhe njohurisë janë në Të — dhe Ai i përdor ato për të mirën e shpirtrave. Ai ka qënë i punësuar në shërimin e shpirtrave për gjashtë mijë vite — Zotësia e Tij nuk ka qënë zbehur asnjëherë, as edhe që një pacient të ketë vdekur në duart e Tij! Ai është një mjek i dashur dhe i butë. As edhe një fjalë e vetme e ashpër nuk është folur asnjëherë prej Tij, ndaj një mëkatari të varfër dhe zemër-thyer; as edhe nuk ka refuzuar ndonjëherë të marrë përsipër çdo rast. Mirësia e tij është e tillë — që Ai qan me ata që qajnë! Dhe ëmbëlsia e Tij është kaq e madhe — saqë për pacientët e tij thuhet, “Në çdo hidhërim të tyre – ai u hidhërua.” (Isaia 63:9) Ai është një mjek miqësor dhe besnik. Nuk ka asgjë të ndalueshme ose të vrazhdë në sjelljen e Tij, as që Ai të mashtrojë ndonjëherë. Miqësia e ka ngritur fronin e saj në zemrën e Tij, dhe ka ngritur shtëpinë e saj në gjirin e Tij; dhe Ai është gjithmonë besnik ndaj fjalës së Tij, dhe ndaj mëkatarit të varfër dhe të sëmurë që vrapon për tek Ai. Ai është një mjek i gatshëm dhe i arritshëm. I gatshëm për të shëruar këdo që është i gatshëm që të shërohet prej Tij — dhe të shkojë kudo që të kryejë mrekullitë e Tij të mëshirës. Ashtu si në kohet e vjetra, Ai tha “‘Do të vij dhe do ta shëroj”. Po kështu edhe tani! Ai ndalon te lypsari në pluhur, dhe viziton nevojtarin e ndodhur në pleh. Ai është gjithmonë i gatshëm. Ti nuk

Sëmundja Jote dhe Mjeku i Madh i Shpirtrave! | Nga Puritani James Smith 1855 Read More »

A ka vdekur Perëndia?

Martini ishte duke patur një nga ato ditët “me depresion dhe dekurajim”. Duke parë këtë, Kati, veshi një fustan të zi sikur po vajtonte dhe shkoi te burri i saj. Kur Martini e pyeti se kush kishte vdekur (për shkak të veshjes së zezë), ajo tha, “Perëndia ka vdekur.” I shokuar, Martini e pyeti se cfarë donte të shoshte me këtë. Ajo iu përgjigj, “Epo, duhet të mendojmë që Perëndia ka vdekur me mënyrën se si ti po sillesh!” Martini, qeshi dhe e falenderoi Katin që e solli përsëri në realitet dhe ai gdhëndi në tavolinën e tij fjalën latine “vivit” që do të thotë “Ai jeton.” Perëndia e përdori Katin në jetën e Martinit për ta inkurajuar atë. Kjo gjithashtu na tregon një situatë që ndodh jo rrallë në jetën e një besimtari. Ne të gjithë kemi ato ditë kur dekurajohemi dhe dëshpërohemi. Por, Perëndia nuk ka vdekur! Ashtu sic Martini gdhëndi në tavolinën e tij, Ai është shumë i gjallë! “Nuk e di ti, vallë, nuk e ke dëgjuar? Perëndia i përjetësisë, Zoti, krijuesi i kufijve të tokës, nuk mundohet dhe nuk lodhet, zgjuarësia e tij është e panjohshme. Isaia 40:28 Pse ligështohesh, o shpirti im, pse vajton brënda trupit tim? Shpreso te Perëndia, sepse unë do ta kremtoj akoma për çlirimin e pranisë së tij. Psalmi 42:5

A ka vdekur Perëndia? Read More »

Çfarë Ngushëllimi është ky!

Puritani Thomas Watson, “Bariu i Mirë” “Unë jam Bariu i Mirë — I njoh të miat!” Gjoni 10:14 Krishti i njeh të gjitha delet e Tij. Njohja e Tij për delet — është dashuria e Tij për ta. Ky është një ngushëllim i madh. Ai e njeh secilin prej tyre me emër.  “Ai i thërret delet e Tij me emër.” Gjoni 10:3 Ai njeh të gjitha dëshirat dhe psherëtimat që ata bëjnë. “Psherëtimat e mia nuk të janë fshehur.” Psalmi 38:9 Krishti di çdo lot që ata derdhin. “Kam parë lotët e tu!” 2 Mbertërit 20:5 Ai numëron lotët e tyre si një verë e çmuar! “Ti ke numëruar të gjitha bredhjet e mia. Ke mbledhur të gjithë lotët e mi në calikun tënd. A nuk janë ato në librin tënd?” Psalmi 56:8 ESV Ai njeh të gjitha vuajtjet e tyre. “Kam parë gjithashtu se si egjiptasit i shtypin.” Eksodi 3:9 “Zoti kishte parë që dëshpërimi i Izraelit ishte shumë i thellë.” 2 Mbretërit 14:26 Krishti i njeh të gjitha veprat e tyre të mira — të gjitha veprat e tyre të devotshmërisë dhe të mëshirës. “Unë i njoh veprat e tua dhe mundin tënd dhe durimin tënd.” Zbulesa 2:2 “Unë jam Bariu i mirë; Bariu i mirë jep jetën e vet për delet!” Gjoni 10:11 “Dhe delet do t’i vërë në të djathtë të Tij — dhe cjeptë në të majtë. Atëhere Mbreti do t’u thotë atyre që do të jenë në të djathtë të tij: Ejani, të bekuar të Atit tim — trashëgoni mbretërinë që u bë gati për ju që nga themelimi i botës!” Mateu 25:33-34 Çfarë ngushëllimi është ky!

Çfarë Ngushëllimi është ky! Read More »

Një Vështrim drejt Gëzimit Qiellor

“Vetmia e Ëmbëlsuar” nga puritani James Meikle, 1730-1799 Oh Përjetësi! Përnjëherësh unë ndodhem në një vërshim të pakufishëm të lumturisë, një det të gjërë lavdie—i humbur në habi mes kënaqësive të parrëfyeshme, dhe i mbartur me ngazëllimet e harmonisë serafike! Ndërkohë që të gjithë shenjtorët e Tij ngazëllohen në lavdinë e Tij të shkëlqyeshme—çfarë ngrohtësie ndrit në çdo shpirt, dhe çfarë ngazëllimi bymehet në çdo këngë! Oh shfaqjet e mahnitshme të përsosmërive të Tij, manifestimet e mirësisë së Tij, derdhjet e dashurisë së Tij! Këtu ne morëm nga plotësia e Tij—hir mbi hir dhe lavdi mbi lavdi. Zotërimi ynë qiellor është i denjë për Dhënësin tonë bujar, Ne kemi . . . një mbretëri që nuk mund të hiqet kurrë, një trashëgimi të pandotur, që nuk do të venitet, një qytet me themele, ndërtuesi i të cilit është Perëndia, veshje lavdie, një kurorë drejtësie dhe jetë të përjetshme, pemën e jetës ku mund të hamë, burimin e jetës ku mund të pijmë, kopshtin e Perëndisë ku mund të ecim, jetën, larg nga arritja e vdekjes, shëndet, pa asnjë sëmundje, gëzim të përjetshëm, pa dhimbje! Trupat tanë janë të pavdekshëm, shpirtrat tanë të panjollë, shqisat tona të shenjtëruara, mendimet dhe të kuptuarit shpirtërore aftësitë tona të rritura, dhe i gjithë shpirti ynë i lavdishëm! Lumturia jonë e kaluar është me ne në një kujtim të ëmbël, Lumturia jonë e atyshme na magjeps dhe na kënaq në gëzimin, dhe Lumturia jonë e ardhshme është e pranishme me ne në sigurinë e plotë të lumturisë tonë të përjetshme. Kështu ne jemi të bekuar përjetë në shkallën më të lartë. Ne jemi . . . sipër të gjithë frikës, përtej ankthit dhe dyshimit, dhe të vendosur sipër përtej çdo ndyshimi! Shërbimi ynë është i sinqertë, adhurimet tona janë të zjarrta, dituria jonë ëshë e thellë dhe e kënaqëshme. Ngazëllimi mbush çdo pjesë! Sytë tanë janë të magjepsur me të parë Mbretin në bukurinë e Tij; veshët tanë janë të magjepsur me dëgjimin e këngëve e tempullit të brendshëm; flegërat e hundës sonë janë të magjepsura me aromën e Trendafilit të Sharonit; këmbët tona janë të magjepsura me qëndrimin në vendin e Tij të shenjtë; duart tona janë të magjepsura me prekjen e Fjalës së Jetës; dhe gojët tona janë të magjepsura me verën e të Dashurit, e cila zbret ëmbëlsisht—duke i bërë shpirtrat tanë të thërrasin me zë të lartë, dhe buzët tona të këndojnë dhe kurrë të mos pushojnë. Përvoja jonë e plotësisë së Tij, të parit tonë i përsosmërive dhe lavdisë së Tij—përbëjnë lumturinë tonë më të lartë, dhe janë qielli i qiellit! Oh çfarë përrenjsh të dashurisë së përjetshme gëlojnë nga froni i lavdishëm në shpirtrat tanë! Oh çfarë kënaqësie që është në praninë e Tij! Oh lumenjtë e bollshëm të gëzimit që rrjedhin në dorën e Tij të djathtë! Oh dashuri! Kurrë më të harrohem—që më ka sjellë të sigurt përmes kaq shumë labirintesh gjarpëruese dhe shtigjesh të shtrembura, në sy të kaq shumë armiqve — pavarësisht nga. . . një djall tundues, akuzave të mëkateve të mia, rebelimin e epsheve të mia, mishëroren e dëshirave të mia, dhe dobësinë e të gjitha hireve të mia— për të banuar më në fund përjetësisht në lumturinë qiellore! Oh përjetësi! Dikur ngushëllimi i pritjeve tona të përmalluara—tani mbartja e shpirtrave tanë të zgjeruar. Sepse ne jemi . . . përgjithmonë me Zotin, duke vështruar fytyrën e Tij të pafshehur, duke veshur emrin e Tij hyjnor, duke pirë të gjithë lumenjtë e kenaqësive të Tij, duke ngrënë manën e Tij të fshehur, duke u ulur nën Pemën e Jetës, duke u prehur nën rrezet e Diellit të Drejtësisë, duke kënduar Haleluja ndaj Atij që na deshi, që na lau nga mëkatet tona në gjakun e Tij, dhe na solli këtu që të jemi me Të përgjithmonë! Oh gjendje e gëzimit të plotë dhe lumturisë së përkryer!

Një Vështrim drejt Gëzimit Qiellor Read More »

hands, baby, adult-918774.jpg

Në dorën e kujt? – Inkurajim për të krishterin

(Octavius Winslow, “Realitetet Hyjnore” 1860) “Ditët e mia janë në dorën tënde.” Psalmi 31:15 Në dorën e kujt janë ditët e besimtarit? Në dorën e Atit! Sidoqofshin këto ditë . . . ditët e sprovës, ditët e tundimit, ditët e vuajtjes, ditët e rrezikut, ditët e rrezeve të diellit, ditët e errësirës dhe trishtimit, ditët e jetës, ditët e vdekjes, —ato janë në duart e Atit qiellor! A është rruga jote tani e vetmuar dhe e zymtë? A e ka parë Zoti të arsyeshme . . . të tërheqë mbrapsht ndonjë bekim të dashur, të të mohojë ndonjë kërkesë të rëndësishme, të disiplinojë në mënyrë të dhimbshme zemrën tënde? Të gjitha këto burojnë nga dashuria e Atit po aq plotësisht sikur Ai të kishte hapur thesarin e Tij, dhe të kishte derdhur dhuratat më të shtrenjta në këmbët e tua! Në duart e Shpengimtarit, janë ditët tona! I njëjti Shpengimtar që mbarti. . . hidhërimet tona në zemrën e Tij, mallkimin dhe paudhësitë tona në shpirtin e Tij, kryqin tonë në shpatullat e Tij, i cili vdiq—i cili u ringjall përsëri—dhe që jeton dhe ndërmjetëson për ne—dhe që do të mbledhë të gjithë të shpenguarit përrreth vetes në lavdi—është mbrojtësi yt dhe udhërrëfyesi yt! A nuk mund tia besosh me gëzim të gjitha shqetësimet e tua tokësore—të gjitha interesat e tua mbajtjes dhe kontrollit të Tij? “Ditët e mia janë në dorën tënde.” Psalmi 31:15

Në dorën e kujt? – Inkurajim për të krishterin Read More »

Ai çdo gjë e ka bërë mirë!

Ai çdo gjë e ka bërë mirë!                                                                          (Octavius Winslow) “Ai çdo gjë e ka bërë mirë!” Marku 7:37 Po, nga e para te e fundit, nga djepi te varri ynë, nga brengosja më e hershme e bindjes për mëkat, te gëzimi i fundit i faljes së mëkatit, nga toka në qiell — kjo do të jetë dëshmia jonë në të gjithë rrugën që Zoti Perëndia ynë na ka udhëhequr në shkretëtirë: “Ai çdo gjë e ka bërë mirë!” Në providencë dhe në hir, në çdo të vërtetë të Fjalës së Tij, në çdo mësim të dashurisë së Tij, në çdo goditje të thuprës së Tij, në çdo rreze dritë që ka shndritur, në çdo re që ka penguar dritën, në çdo element që ka ëmbëlsuar, në çdo përbërës që ka hidhëruar, në çdo gjë që ka qënë e mistershme, e padepërtueshme, e dhimbshme, dhe përulëse, në çdo gjë që Ai dha, në çdo gjë që Ai mori, kjo dëshmi është për shkak të Tij, dhe kjo mirënjohje përmes kohës dhe përjetësisë: “Ai e ka bërë çdo gjë mirë!” A na ka kthyer në besim përmes hirit të Tij nga një mënyrë që ne e kemi menduar të pamundur? A i ka shkulur me rrënjë të gjitha shpresat tona tokësore? A i ka prishur planet tona dhe na ka bërë të zhgënjehemi me pritshmëritë tona? A na ka mësuar në shkollat më sprovuese, me anë të disiplinës më të ashpër, dhe me mësimët më përulëse për natyrën tonë? A e ka tharë fuqinë tonë me anë të sëmundjes, na ka ulur në varfëri me anë të humbjes, dhe ka shtypur zemrat tona më anë të vuajtjes dhe mjerimit? Dhe a jemi tunduar të thërrasim, “Të gjitha këto gjëra janë kundër meje!” Ah! jo! besimi do të marrë epërsi, dhe ëmbëlsisht do të këndojë: “Unë e di që në çdo gjë që ndodh, Jezusi im i ka bërë të gjitha gjërat mirë!” Të dashur, kështu duhet të jetë, sepse Jezusi nuk mund të bëjë asnjë gjë të gabuar! Studio mënyrën e providencës dhe hirit të Tij me syrin mikoskopik të besimit — shikoji ato në çdo dritë, shqyrtoji ato në detajin e tyre më të hollësishëm, ashtu siç do të bëje me petalet e një luleje ose krahët e një insekti; dhe, oh, çfarë mrekullish, çfarë bukurie, çfarë përshtatje mahnitëse do të vëzhgoje në të gjitha marrjet me ty, nga Zoti ynë i lavdishëm!

Ai çdo gjë e ka bërë mirë! Read More »

Oh sa e çuditshme – që Perëndia duhet të dojë një krimb, një krimb plehu!

Oh sa e çuditshme — që Perëndia duhet të dojë një krimb, një krimb plehu! (Një pjesë nga ditari i James Smith) 28 Gusht 1857. Nëse disa nga kisha ime do të më njihnin më mirë — ata do të më donin më pak! Prapësëprapë Ati im qiellor . . . më njeh mirë, më bën të mira, dhe më do në mënyrë të mrekullueshme! Oh sa e çuditshme — që Perëndia duhet të dojë një krimb, një krimb plehu — një i cili . . . u ngjiz në mëkat, e donte mëkatin, ndihej si në shtëpi në mëkat, dhe me raste ndiente keqardhje që ishte ndaluar nga disa mëkate! Oh nëse Perëndia do të më kishte lënë në veten time — çfarë do të kisha qënë, dhe çfarë do të kisha bërë! Por nga hiri i Perëndisë — Unë “jam ai që jam!” 1 Korintasve 15:10 Me siguri, me siguri, duhet të them, që dashuria dhe urtësia hyjnore kanë planifikuar shtegun tim — nga i pari tek i fundit. Unë jam. . . jashtë Ferrit, rrugës për në Qiell, i përdorur nga Perëndia, i dobishëm për shenjtorët, dhe një bekim për mëkatarët! Oh sa e mrekullueshme, sa e mrekullueshme është kjo!

Oh sa e çuditshme – që Perëndia duhet të dojë një krimb, një krimb plehu! Read More »

Nevojat e mia — Plotësia e Tij!

Nevojat e mia — Plotësia e Tij! Puritani James Meikle, 24 Maj, 1757 I gjithë bollëku është në Krishtin, për t’ju përgjigjur të gjitha nevojave të njerëzve të Tij. Në Krishtin banon e gjithë plotësia e Hyjnisë, që, prej plotësisë së Tij, unë mund të marr të gjitha bekimet shpirtërore!   A e kam shkatërruar veten me anë të mëkatit? Unë kam çlirim nga Ai që është i fuqishëm për të shpëtuar nga mëkati dhe zemërimi!   A po ikën jeta ime — dhe po kalon si një hije? Jezusi është I Lashti i ditëve, dhe vazhdon përjetë!   A janë ditët e mia të shkurtra dhe plot mundime? Jezusi është jeta ime, dhe gëzimi i zemrës sime!   A jam i përbuzur? Jezusi do të jetë kurora ime e lavdisë, dhe diadema e bukurisë!   A jam duke udhëtuar përmes shkretëtirës? Jezusi është shkopi im mbi të cilin mbështetem përgjatë gjithë rrugës!   A jam në udhëtimin e fundit për në shtëpinë time? Jesusi është udhëheqësi im, dhe shpërblyesi im!   A jam një dele? Jezusi është kullota ime e gjelbër!   A jam i uritur dhe i etur? Jezusi është mana ime prej qiellit, dhe që më jep të pi nga uji i jetës!   A jam i lodhur? Jezusi është pushimi dhe përtëritja ime!   A jam i dobët? Jezusi është fuqia ime!   A më është bërë keq? Jezusi është gjykatësi dhe hakmarrësi im!   A jam një ushtar? Jezusi është Kapiteni dhe mburoja ime!   A duhet të luftoj në fushën e betejës? Jezusi është parzmorja ime në ditën e luftës!   A gjendem në errësirë? Jezusi është drita ime!   A kam dyshime? Jezusi është këshilltari im!   A jam i paditur? Jezusi është dituria ime!   A jam fajtor? Jezusi është drejtësimi im!   A jam i pisët? Jezusi është shentjërimi im!   A jam i varfër? Jezusi është margaritari i bukur dhe i paçmueshëm, dhe pasuritë e tij të pamatshme janë rezervuar për mua!   A jam i verbër? Jezusi, dhe asnjë përveç Tij nuk mund të hapë sytë e atij që ka lindur i verbër!   A jam lakuriq? Jezusi ka rroba ta bardha për të mbuluar turpin e lakuriqësisë sime!   A jam në nevojën time më të madhe? Jezusi është ndihma ime e tanishme në kohë mundimesh!   A jam përballë uraganëve të fatkeqësisë? Jezusi është . . . një strehë nga stuhia, lumenjtë e ujit në shkretëtirë, hija e një shkëmbi të madh në një tokë rraskapitëse!   A kam frikë mos mbetem vetëm? Jezusi nuk do të më lërë kurrë, as nuk do të më braktisë!   A më lënë në baltë miqtë dhe vëllezërit? Jezusi është miku që qëndron më afër se një vëlla!   A jam në rrezik nga sëmundja dhe vdekja — ose nga mëkati dhe Satani? Jeta ime është e fshehur me Krishtin në Perëndinë! Kur të shfaqet Ai, unë do të shfaqem me Të — i pavdekshëm në trupin tim, dhe i lavdishëm në shpirtin tim!   A po shqyrtohet rasti im në gjykatën e Qiellit? Atje Jezusi është Avokati im!   A e kam ofenduar Atin? Jezusi është Ndërmjetësi im!   A vuaj në trupin tim, dhe jam i pikëlluar në mendjen time? Jezusi mori të gjitha mjerimet dhe hidhërimet e mia!   A është mendja ime e turbulluar dhe shpirti im nuk ka paqe? Jezusi është Kryeprifti im zemërdhembsur! Ai u tundua në çdo gjë, dhe e di si ti mbështesë ata që tundohen!   A jam i varfër në rrethanat e mia? Jezusi, trashëgimtari i të gjitha gjërave! Megjithëse ishte i pasur, prapësëprapë për hirin tim Ai u bë i varfër — dhe përmes varfërisë së Tij, unë të bëhem i pasur shpirtërisht!   A jam në zi dhe vetmi? Jezusi, miku im më i mirë, nuk mund të vdesë kurrë!   A duhet të vdes dhe të shtrihem në varr? Jezusi ka hequr gjembin e vdekjes, dhe ia hoqi fitoren varrit!   A duhet të kalbem në varr? Jezusi do të jetë ringjallja ime, dhe do të më ngrejë në pavdekësi dhe lumturi!   A do të shkoj te Perëndia dhe në lavdi? Jezusi është rruga ime, dhe do të më pranojë në pallatin e Mbretit të madh, ku do të qëndroj përgjithmonë!   Nevojat e mia janë të shumta — por Plotësia e Tij është pafundësisht më shumë! Vesa e mëngjesit dhe ujërat frytsjellës vadisin tokat, dhe freskojnë brazdat e thara. Por çfarë janë ato, kur krahasohen me oqeanin e pambarimtë të Jezusit? Cfarë është gjithcka që shijoj këtu poshtë në tokë, krahasuar me plotësinë e bollshme me lumturinë Qiellore? Oh! atëhere, si do të plotësohet shpirti im— kur të zotëroj gjithçka këtë pafundësi, në përjetësi!    

Nevojat e mia — Plotësia e Tij! Read More »

Të përfituarit nga Fjala e Perëndisë

Të përfituarit nga Fjala e Perëndisë Nga puritani Tomas Uotson (Thomas Watson) (1620-1686) Ky është artikulli i fundit i studimit klasik prej dy pjesësh i mënyrës së duhur se si të lexohet Bibla, Fjala e Shenjtë e Perëndisë. Autori është puritani Watson, pastor dhe mësues i shekullit të shtatëmbëdhjetë. Pjesa më e madhe e këtij studimi përmban udhëzime se si të lexojmë Biblën. Në pjesën e parë janë dhënë këto udhëzime: Hiq ato gjëra që do të pengojnë nga përfituarit prej leximit të Shkrimit. Përgatit zemrën për leximin e Fjalës. III. Lexoje Biblën me respekt. Lexoji librat e Shkrimit me rradhë. Fito një të kuptuar të duhur të Shkrimit. Lexoje Fjalën me seriozitet. VII. Puno që të mbash mend atë që lexon. VIII. Medito mbi atë që lexon. Afroju leximit të Shkrimit me zemër të përulur. Besoji fjalës së shkruar. Ç’moje lart Shkrimin. XII. Krijo një dashuri të zjarrtë për Fjalën. Nga kjo pikë e vazhdojmë këtë studim. Zoti iu bekoftë ndërsa lexoni dhe e vëni në zbatim këtë studim.   Si mund ta lexojmë Shkrimin që të përfitojmë sa më shumë shpirtërisht “Do ta mbajë pranë vetes këtë libër dhe do ta lexojë çdo ditë të jetës së tij, që të mësojë të ketë frikë nga Zoti, Perëndia i tij, dhe të zbatojë në praktikë të gjitha fjalët e këtij ligji dhe të këtyre statuteve” (Ligji i Përtërirë 17:19). DIREKTIVA XIII. Lexojeni fjalën me zemër të ndershme. Krishti flet për “zemrat e ndershme” (Lluka 8:15). PYETJE. “Çfarë do të thotë ta lexosh fjalën me zemër të ndershme?” PËRGJIGJE 1. Të lexosh me një zemër të gatshme që të njohë të tërë këshillën e Perëndisë. Një zemër të mirë nuk do që t’i fshihet ndonjë e vërtetë, por thotë si Jobi: “tregomë atë që nuk arrij të shikoj” (Jobi 34:32). Kur njerëzit marrin dhe lënë në besim sipas qejfit, do të bëjnë disa gjëra që u kërkon atyre fjala, por nuk do të bëjnë gjërat e tjera. Këto janë zemrat e pashëndetshme dhe nuk përfitojnë nga Shkrimi i Shenjtë. Ata janë si një pacient që pasi doktori i ka dhënë një ilaç të hidhur dhe një shurup, ai pin shurupin, por refuzon ilaçin. PËRGJIGJE 2. Të lexosh Fjalën me zemër të ndershme do të thotë ta lexosh atë që përmes saj të bëhemi më i mirë. Fjala është mjeti dhe vegla e shenjtërimit dhe e lexojmë jo thjesht për t’u ndriçuar, por që të na shenjtërojë: “Shenjtëroji në të vërtetën tënde” (Gjoni 17:17). Disa shkojnë te Bibla siç dikush shkon te kopshti për të marrë lule, për nocione të bukura. Agustini rrëfen që para se të shpëtohej ai vajti të dëgjonte Ambrosin më shumë për elegancën e fjalimit dhe për nocionet e pazakonta të tij sesa për anën shpirtërore të çeshtjes. Kjo është njësoj si një grua që lyen fytyrën, por lë pas dore shëndetin. Por kjo do të thotë që duhet të kemi një zemër të ndershme, kur vijmë te shkrimet si Namani te ujrat e Jordanit për tu shëruar nga lebroza jonë. “O” thotë shpirti “që kjo shpatë e Frymës të shpojë shkëmbin e zemrës time; që kjo fjalë e bekuar të ketë veti të tillë si uji i xhelozisë, të vrasë dhe të japë fryt ( Shiko Numrat 5:27-28); që mund të vrasë mëkatin tim dhe të më bëjë të frytshëm në hir.”   DIREKTIVA XIV. Mëso t’i zbatosh shkrimet. Merre çdo fjalë sikur të është drejtuar ty. Kur Fjala vetëtin kundër mëkatit, mendo kështu: “Perëndia e ka fjalën për mëkatin tim.” Kur flet për ndonjë detyrë: “Perëndia e ka fjalën për mua.” Shumë veta nuk e marrin shkrimin për vete sikur ai të bënte fjalë vetëm për ato që jetonin në atë kohë kur u shkrua, por nëse doni të përfitoni nga fjala, merre për veten tënde; një ilaç nuk do të bëjë mirë nëse nuk pihet. Shenjtorët e lashtë e morën fjalën sikur të ishte drejtuar atyre me emër. Kur Mbreti Josia dëgjoi kërcënimet që ishin shkruar në librin e Perëndisë, ai i mori ato për veten e tij: “ai grisi rrobat e tij dhe përuli” shpirtin e tij “para Zotit” ( 2 Mbretërve 22:11,13).   DIREKTIVA XV. Vëzhgoni pjesët e fjalës së përmbajnë parime, po ashtu si pjesët që përmbajnë premtime. Parimet përmbajnë detyra brenda tyre, siç venat mbajnë gjakun; premtimet përmbajnë ngushullim në to, siç arteriet mbajnë oksigjenin. Shfrytëzoi parimet për të të udhëzuar ashtu si premtimet për të të ngushulluar. Ata që hedhin syrin e tyre mbi premtimin, duke lënë pas dore urdhërimin, nuk ndërtohen nga Shkrimi, ata janë të dhënë më shumë mbas ngushullimit sesa pas detyrës. Ata ngatërrojnë ngushullimet e tyre, siç Apollo përqafoi dafinën në vend të Dafnit (shokut të tij). Trupi mund të fryhet me ajër si edhe me mish: një njeri mund të mbushet me ngushullim të rremë si edhe ç’mund të mbushet me ngushullim të vërtetë dhe real.   DIREKTIVA XVI. Mendo gjatë mbi pasazhet e shkrimit që kanë shumë material. Bleta ngulet në ato lule ku mund të thithë më shumë nektar. Megjithëse të gjitha pjesët e shkrimit janë të shkëlqyeshme, prapë se prapë disa pjesë të tij mund të kenë theks më të madh; janë më të qarta dhe më pikatëse. Leximi i emrave të fiseve apo i gjenologjive të patriakëve nuk ka të njëjtën rëndësi si besimi dhe “krijesat e reja” (2 Korintasve 5:17). Trego kujdes ndaj magnalia legis, “ gjërat e mëdha të ligjit ” (Osea 8:12). Ata që lexojnë vetëm që të shuajnë kuroizitetin, vetem merren me diçka sesa përfitojnë ndonjë gjë. Dhënia mbas mbretërimit të përkoshëm të Krishtin kam frikë ka dobësuar mbretërimin shpirtëror në zemrat e disa njerëzve.   DIREKTIVA XVII. Krahasoje veten me fjalën. Kontrolloni si Shkrimi dhe zemrat tuaj përputhen, kontrolloni orën tuaj me këtë diell. A janë zemrat tuaja si të thuash një transkriptim dhe pasqyrim i Shkrimit? A është kopjuar fjala në zemrat tuaja? Fjala thërret për përulësi; a nuk jeni vetëm përulur, por i përulur? Fjala thërret për rilindje (Gjoni 3:7); a keni

Të përfituarit nga Fjala e Perëndisë Read More »