C. H. Spurgeon

Mëkati dhe Ferri | Nga Spërxhën

Nga Spërxhën (Spurgeon), “Tymi i Vuajtjeve të Tyre” Nr. 602 Shih errësirën e mëkatit tënd nga drita e zjarrit të ferrit! Ferri është e korra e vërtetë e mbjelljes së paudhësisë. Eja, mëkatar i humbur, të kërkoj që të shohësh te Ferri — Ferri është ajo çka mëkati sjell. Ferri është fëmija i rritur plotësisht. Ti e ke përkëdhelur mëkatin tënd. Ti e ke puthur dhe e ke ledhatuar atë. Por shikoje se çfarë sjell mëkati. Ferri është veçëse mëkati i rritur plotësisht, kjo është e gjitha. Ti luajte me atë këlysh luani; shih si vrumbullon tani dhe si bën copë-copë tani që është rritur në fuqi. A nuk buzëqeshje ti me luspat e kaltra të gjarpërit? Shih helmin e tij; shih se çfarë kanë sjellë pickimet e tij atyre që nuk kanë parë asnjëherë te gjarpëri prej bronzi për shërim. A e sheh mëkatin si një gjë të vogël, një e metë që thuajse vihet re, thjesht një shaka, një copëz argëtimi? Por shih pemën që çel prej tij. Nuk ka asnjë shaka atje – nuk ka argëtim në Ferr. Ti nuk e dije që mëkati është kaq i lig. Disa prej jush nuk do ta dinë asnjëherë sa i lig është ai derisa ëmbëlsia e mjaltit e ka kaluar gojën tuaj, dhe hidhërimi i vdekjes zbret në organet tuaja jetësore. Ti do e shohësh mëkatin si të padëmshëm deri në momentin që do të pickohesh në mënyrë vdekjeprurëse me thumbin e tij! Perëndia im, që nga dita e sotme e në vazhdim më ndihmo të shoh përmes perdes së hollë që mbulon mëkatin, dhe sa herë që Satani më thotë që kjo apo ajo gjë është për kënaqësinë time, më ndihmo të kujtoj dhimbjen dhe ndëshkimin që është mbështjellë në të. Kur ai më thotë se një gjë e tillë është për dobinë time, më bëj të di që asnjëherë nuk do më sjellë dobi të fitoj gjithë botën dhe të humbas shpirtin tim. Më bëj të ndiej që nuk është argëtuese që të mëkatoj, sepse vetëm një i çmendur do e shihte zjarrin dhe vdekjen dhe të thoshte që, është argëtuese.

Mëkati dhe Ferri | Nga Spërxhën Read More »

Tendenca e të gjitha Herezive dhe Mësimeve të Rreme | Nga Spërxhën

Nga predikimi i Spërxhën (Spurgeon), “Vetë-mjaftueshmëria e vrarë” Eshtë një fakt i madh që të gjitha herezitë që kanë dalë në kishën e krishterë kanë pasur një tendencë të vendosur për ‘të çnderuar Perëndinë dhe për të lajkatuar njeriun’. Ato kanë pasur gjithmonë si synim të fshehtë, në mos qëllim të hapur, lartësimin e natyrës njerëzore, dhe hedhjen poshtë të sovranitetit të hirit hyjnor. Të grabisësh Perëndinë nga lavdia që i përket emrit të Tij, këta profetë të rremë hedhin një llustër të rreme mbi kokën e krijesës rebele dhe të prishur. Nga ana tjetër, doktrinat e ungjillit, që njihen si doktrinat e hirit, dallohen mbi çdo doktrinë tjetër për veçantinë, që ato e zhysin krijesën shumë poshtë, dhe paraqesin përpara nesh Zotin Jehova si të ulur mbi fron, të ngritur lart. Kaq e vërtetë është kjo, saqë i krishteri më i pashkolluar, edhe nëse nuk është i aftë të refuzojë një fjalim të gabuar, mund të jetë në gjendje gjithmonë të zbulojë pavërtetësinë e saj, nëse përlëvdon njeriun në kurriz të Perëndisë. Foshnja më e thjeshtë në hir mund ta bëjë këtë test: në mes të opinioneve të ndryshme nga të cilat rrethohet, ai gjithmonë mund të gjykojë, dhe të gjykojë në mënyrë të pagabueshme gjithashtu, vërtetësinë ose fallcitetin e një doktrine duke e testuar kështu — “A përlëvdon Perëndinë?” Nëse është kështu, është e vërtetë. “A lartëson njeriun?” Atëhere është e rreme. A e vendos njeriun shumë poshtë, dhe flet për të në një mënyrë që e bën të ndjejë korruptimin dhe prishjen e tij? Atëhere pa dyshim është plot të vërtetë. Dhe a e vendos kurorën mbi kokën e Perëndisë, dhe jo në kokën e vullnetit të lirë të njeriut, ose veprave të mira? Atëhere me siguri është një doktrinë sipas perëndishmërisë, sepse është vetë e vërteta e Zotit, Perëndisë tonë.

Tendenca e të gjitha Herezive dhe Mësimeve të Rreme | Nga Spërxhën Read More »

Ne kemi nevojë të përdorim këtë lutje në cdo kohë! – Nga Spurgeon.

Nga Charles Spurgeon   “O Zot, mos më braktis! Perëndia im, mos u largo nga unë.” Psalmi 38:21 Ne shpesh lutemi që Perëndia të mos na braktisë në orën e sprovës dhe tundimit—por ne shpesh harrojmë që duhet ta bëjmë këtë lutje në çdo kohë! Nuk ka asnjë moment të jetës sonë, sadoqoftë i shenjtë, në të cilin ne mund të bëjmë pa mbështetjen e vazhdueshme të Tij. Në dritë apo në errësirë, në bashkësi apo në tundim—ne njëlloj kemi nevojë për lutjen: “Mos më braktis, O Zot! O Perëndia im, mos u largo nga unë!” Ne nuk mund të bëjmë pa ndihmën e vazhdueshme nga lart. Le të jetë kjo lutja jote e përditshme:   “At! Mos e braktis fëmijën tënd të pafuqishëm, që të mos bie nga dora e armikut.    Bari! Mos e braktis qengjin kokëfortë, që të mos endem nga siguria e vathës.    Kopshtar i madh! Mos e braktis lulen tënde të brishtë, që të mos thahem dhe të vdes.    Mos më braktis në gëzimet e mia—që ato të mos gëlltisin zemrën time.    Mos më braktis në hidhërimet e mia—që të mos murmuris kundër Teje.    Mos më braktis—sepse pa Ty unë jam aq i dobët sa uji.    Mos më braktis—sepse shtegu im është i rrezikshëm dhe plot me kurthe, dhe unë nuk mund të bëj pa udhëheqjen tënde.    Mos ji larg meje, O Zot—sepse telashet janë afër, dhe askush nuk mund të më ndihmojë.    Mos më braktis, O Zot! O Perëndia im, mos u largo nga unë!    Mos më lër dhe mos më braktis, o Perëndi Shpëtimtari im—në çdo moment të jetës sime!” “Përforçomë dhe unë do të shpëtoj, !” Psalmi 119:117 ________Të Gjitha të Drejtat të Rezervuara.

Ne kemi nevojë të përdorim këtë lutje në cdo kohë! – Nga Spurgeon. Read More »

PËRZIERJA E RËNKIMEVE TË DHIMBJES ME KËNGË SHPRESE

Autori: Susan Verstraete Është një gjë e mirë që Spërxhëni nuk lindi në shekullin e 20-të. Shumë të krishterë do ta përkufizonin prirjen e tij për melankoli si mëkatare, ose si provë të mungesës së vetë-disiplinës, ose madje edhe si rezultat të besimit të cekët. Një psikolog me shumë mundësi do t’i jepte një recetë barnash dhe një libër vetë-ndihmues me 12 hapa të thjeshtë për të dalë nga depresioni. Mirëpo Çarls Hadën Spërxhën [Charles Haddon Spurgeon], me shumë gjasë predikuesi më i madh i shekullit të 19-të, kishte një vlerësim tjetër për vuajtjet e tij. Spërxhëni e dinte “nga përvoja më e dhimbshme se çfarë është depresioni i shpirtit, duke qenë se ai e mbërthente në periudha kohore që nuk ishin as të shkurtra dhe as larg njëra-tjetrës”. Ai i paralajmëroi studentët e tij, “Krizat e depresionit godasin shumicën prej nesh. Sado të gëzueshëm që mund të jemi, vjen koha që biem në humnerë. Të fortët nuk janë gjithmonë të fuqishëm, të urtët jo gjithmonë gati, guximtarët jo gjithmonë të guximshëm, dhe të hareshmit jo gjithmonë të hareshëm”. Megjithëse thoshte: “Duhet t’i shmangemi errësirës frymërore të çfarëdo lloji qoftë dhe jo ta dëshirojmë atë”, ai kurrë nuk mendonte që një i krishterë që vuan nga depresioni me domosdo duhet të jetë në mëkat. Në vend të kësaj ai shkroi: “Unë vë re që disa që i dua dhe i vlerësoj fort dhe që sipas gjykimit tim janë mes të zgjedhurve të Perëndisë, shumicën e rrugës për në qiell e bëjnë natën”. Në librin e tij Leksione për Studentët e mi, Spërxhëni rendit disa arsyet se përse besimtarët bien në trishtim. Ai gjithashtu jep shpresë për ata që janë kapluar prej tij. “A nuk janë vallë ata njerëz?” Spërxhëni e dinte mirë se të qenit i krishterë nuk e bën një burrë apo grua të paprekshëm prej vuajtjes. Ai tha në fakt: “Edhe pse gjendemi në sferën e shpengimit duket qartë do të na duhet të durojmë shtrëngime, përndryshe nuk do të kishte nevojë për Frymën e premtuar që të na ndihmonte në to. Është e nevojshme që ne të na kapë nganjëherë rëndesa. Njerëzve të mirë u janë premtuar mundime në këtë botë”. Mirëpo, ai vë theksin te fakti që përmes kësaj vuajtjeje, “mund të mësojmë se si të kemi simpati për njerëzit e Zotit që po vuajnë”. Pali thotë diçka të ngjashme te 2 Korintasve 1:4; Perëndia “që na ngushëllon në gjithë shtrëngimin tonë që, nëpërmjet ngushëllimit me të cilin jemi ngushëlluar nga Perëndia, të mund të ngushëllojmë ata, që janë në çfarëdo shtrëngimi.” “Shumica prej nesh në një mënyrë apo në një tjetër nuk janë mirë fizikisht.” Spërxhëni vuajti së tepërmi prej një sëmundjeje të kyçeve që u diagnostikua si cermë. Ai ishte i detyruar të qëndronte shtrirë, disa herë për javë të tëra në dhimbje torturuese. “Kam përfunduar shumë poshtë”, i shkroi ai kishës së tij gjatë një periudhe të gjatë, “Mishi im është torturuar nga dhimbjet dhe shpirti im është kapitur nga depresioni…. Me vështirësi unë i shkruaj këto rreshta në krevatin tim, duke i përzier rënkimet e dhimbjes me këngët e shpresës.” Duke qenë i karakterizuar nga ekuilibri, Spërxhëni e kuptonte se dhimbja fizike dhe temperamenti natyror janë faktorë që ndihmojnë në rënien në depresion, por ai nuk i lejoi studentët e tij që t’i përdornin ato si një shfajësim për dëshpërimin e tyre. “Këto sëmundje nuk e pengojnë karrierën e një njeriu me dobishmëri të veçantë”, – tha ai. “mbase Zoti e ka ngarkuar atë me to në urtësinë e Tij, për ta kualifikuar atë për drejtimin e veçantë të shërbesës së tij. Disa bimë i fitojnë vetitë e tyre shëruese falë moçalit në të cilin rriten; disa të tjera vetëm falë hijes nën të cilën vetëm ato lulëzojnë”. “Puna e mundimshme dhe e pandërprerë për një kohë të gjatë e shkakton këtë lloj lëngate”. Programi ditor i Spërxhënit ishte rraskapitës. Në një javë të zakonshme, ai predikonte dhjetë herë. Ai u përgjigjej afërsisht 500 letrave, jepte mësim te Kolegji i Pastorëve, administronte një jetimore dhe merrej me përkujdesjen baritore të dhjetëra besimtarëve. Ai shkruante libra, priste vizitorët në shtëpinë e tij, i jepte mësim familjes së vet dhe inkurajonte të shoqen që dergjej në shtrat prej një sëmundjeje kronike. Nuk është pra çudi që shëndeti i tij u përkeqësua nën peshën e kësaj ngarkese. Kisha e Spërxhënit më në fund këmbënguli që ai të bënte pushime të rregullta cdo vit. Spërxhën u tha studentëve të tij, “Harku nuk mund të mbahet i nderë gjatë gjithë kohës se ndryshe thyhet. Prehja është e nevojshme për mendjen ashtu siç është gjumi për trupin… Koha e pushimit nuk është një kohë e harxhuar kot. Është një kursim i vërtetë të mbledhësh forcat pas lodhjes”. “Qëllon një goditje dërrmuese që e zhyt shumë thellë një shërbesë të caktuar”. Më 19 Tetor 1856, Spërxhëni 22-vjeçar predikoi për herë të parë te Salla e Muzikës e Kopshteve Sari, në Londër. Ndërtesa e kishës nuk ishte më e mjaftueshme që të mbante turmat e njerëzve që donin ta dëgjonin tek predikonte. Me mijëra veta e mbushnin sallën e muzikës, duke u ulur te hyrja dhe te shkallët pasi të gjitha stolat ishin mbushur plot, dhe qindra të tjerë prisnin jashtë, duke shpresuar të dëgjonin pjesë të predikimit përmes dritareve. Pak pasi Spërxhëni filloi të lutej, dikush i ulur në lozhë bërtiti “Zjarr!” Njerëzit shtynin njëri-tjetrin për të dalë jashtë ndërtesës, dhe një mbajtëse shkallësh u këput nga pesha e madhe. Shtatë njerëz u vranë dhe 28 të tjerë u plagosën. Spërxhëni i dhembshur asnjëherë nuk e mori veten plotësisht nga goditja emocionale që pësoi për shkak të këtij incidenti. Ai shkroi, “U shtypa përtej të gjitha masave dhe caqeve prej një peshe të pafundme mjerimi. Trazira, paniku, vdekjet, ishin ditë e natë përpara meje, dhe e kthyen jetën time në një barrë të papërballueshme”. Shumë kanë përjetuar një fatkeqësi natyrore, vdekjen e një të dashuri, humbjen falimentuese të parave ose zhgënjimin mbytës kur një fëmijë ose besimtar bien në

PËRZIERJA E RËNKIMEVE TË DHIMBJES ME KËNGË SHPRESE Read More »

iceland, church, nature-3677014.jpg

Arminianizmi, një mësim prevalues por jo biblik.

“Une besoj se shumica e Arminianizmit te sotem eshte thjesht injorance e doktrines se Ungjillit; dhe nese njerezit do te studionin Biblat e tyre, dhe ta merrnin fjalen e Perendise ashtu sic eshte, ata ne menyre te paevitueshme, nese jane besimtare, do te ngriheshin te gezoheshin ne doktrinat e hirit.” – Spurgeon “Nese takohesh me nje sistem teologjie i cili larteson njeriun, largohu nga ai sa me shume qe te mundesh.” – Spurgeon – Arminianizmi thote qe nje person mund te kthehet vete te Perendia dhe ai bashkepunon me Perendine per te marre shpetimin. Ai beson se kthehet vete te Perendia, eshte ai qe zgjedh Perendine, eshte ai qe i dhuron Perendise pendesen dhe besimin dhe qe shperblehet nga Perendia per shkak te veprave qe beri duke u penduar dhe besuar. Pra, shpetimi i tij thjesht eshte rezultati i veprave te tij. Ai beson se ka aftesine ti rezistoje Perendise ne nje kohe kur cdo gje ne univers nuk mund ti rezistoje Atij dhe ai beson se shpetimi i tij mund ti humbase. Ne kete shpetim Perendia ka 90 % ndersa njeriu 10 %. Shpetimi Hir + Vepra. Shpetimi rezultat i te dyve = Sinergjisem. – Ndersa Doktrinat e Hirit thone qe ne baze te Bibles shpetimi i njeriut eshte teresisht dhe plotesisht vetem prej hirit. Njeriu ishte i humbur dhe i vdekur ne mekat, Perendia e zgjodhi, Perendia e thirri, Perendia i dha pendesen dhe besimin, Perendia e shpetoi dhe Perendia do ta mbaje deri ne fund, shpetimi i tij nuk humbet. Shpetimi 100 % vetem veper e Perendise = Monergjist.

Arminianizmi, një mësim prevalues por jo biblik. Read More »

sheep, goat, dwarf goat-5803258.jpg

Të Ushqesh Delet apo të Argëtosh Cjeptë – Nga Spurgeon

Një e keqe është futur në kishën e Zotit, kaq e madhe në paturpësinë e saj, saqë edhe i krishteri më dritëshkurtër nuk mund të mos e vërë re. Gjatë këtyre viteve kjo e keqe është përhapur në një shkallë alarmuese. Ka vepruar si majaja derisa fermentohet i gjithë brumi! Djalli ka bërë dicka të zgjuar, duke e bindur kishën që pjesë e misionit të saj është të sigurojë argëtim për njerëzit, me synimin për ti fituar ata. Nga shpallja e ungjillit, Kisha gradualisht ka zbutur dëshminë e saj, duke justifikuar kotësitë e kohës. Atëhere ajo i toleroi ato në kufijtë e saj. Por tani ajo i ka adoptuar ato me justifikimin për të arritur masat! Kundërshtimi im i parë është që të sigurosh argëtim për njerëzit nuk flitet askund në Shkrime si një funksion të Kishës. Nëse është një vepër e Krishterë pse Krishti nuk foli për të? ‘Shkoni në të gjithë botën dhe predikojini ungjillin cdo krijese, dhe siguroni argëtim për ata që nuk e pëlqejnë ungjillin’.   Asnjë fjalë e tillë, nuk gjendet… Po ku hyjnë argëtuesit? Fryma e Shenjtë është e heshtur në lidhje me ta. Profetët u persekutuan sepse ata i argëtuan njerëzit, apo sepse i konfrontuan ata?… Përsëri, të sigurosh argëtim është një kundërvënie e drejtpërdrejtë ndaj mësimeve dhe jetës së Krishtit dhe të gjithë apostujt e tij. Cili ishte qëndrimi i kishës apostolikë ndaj botës? “Ju jeni kripa e botës”, jo karamele sheqeri; dicka që bota do ta nxjerrë, jo ta gëlltisë. Nëse Jezusi do të kishte futur më shumë elemente argëtuese dhe të kënaqëshme në mësimin e tij, Ai do të kishte qënë më popullor. Kur “shumë prej dishepujve të tij u kthyen dhe nuk e ndoqën më,” Unë nuk e dëgjoj atë të thotë, ‘Shko pas këtyre njerëzve, Pjetër, dhe thuaju që do të kemi një stil ndryshe shërbese nesër; dicka të shkurtër dhe tërheqëse me fare pak predikim. Ne do të kemi një mbremje të këndshme për njerëzit. Thuaju që ata me patjetër që do të kënaqen! Shpejto, Pjetër, ne duhet ti sjellim njerëzit me cdo mënyrë!’   Jo! Jezusi pati keqardhje, pshehrëtiu dhe qau për ta, por kurrë nuk kërkoi që ti argëtonte!   Më kot mund të kërkohen letrat e apostujve për të gjetur ndonjë gjurmë të ‘ungjillit të argëtimit’. Mesazhi i tyre është, “Prandaj, dilni prej tyre dhe mos u shoqëroni me ta… Mos i prekni gjërat e tyre të pista…”. Ata kishin konfidencë të plotë te ungjilli dhe nuk kishin asnjë armë tjetër.   Pasi Pjetri dhe Gjoni u burgosën pasi predikonin, Kisha kishte një takim lutje, por ata nuk u lutën, ‘Zot, ndihmoji shërbëtorët e tu që nga përdorimi i mjeteve argëtuese të mund tu tregojmë këtyre njerëzve sësa të gëzuar jemi’.   Jo! Ata nuk pushuan së predikuari Krishtin. Ata nuk kishin kohë për të rregulluar argëtime. Të shpërndarë nga persekutimi ata shkuan kudo duke predikuar ungjillin. Ata e kthyen botën përmbys; ky është ndryshimi i vetëm nga kisha e sotme.   Së fundi, argëtimi nuk arrin asgjë. Të munduarit dhe të rënduarit që gjeten paqe nëpërmjet argëtimit le të mos heshtin! Pijanecët për të cilët argëtimi dramatik ka qënë mjeti i Perëndisë për konvertimin e tyre, le të ngrihen në këmbë! Nuk ka asnjë që të përgjigjet! Misioni i argëtimit nuk prodhon asnjë të konvertuar!   Nevioja për shërbesën e sotme është përshpirtshmëri e zellshme e bashkuar me doktrinën biblike, kaq e kuptuar dhe e ndjerë, saqë i vë njerëzit në zjarr.   Zot, pastroje kishën nga e gjithë kalbësirat dhe gjërat pa vlerë që Djalli i ka futur asaj, dhe na sill prapë te metodat apostolike!   – Spurgeon

Të Ushqesh Delet apo të Argëtosh Cjeptë – Nga Spurgeon Read More »

NJË KATEKIZMË PURITANE – NGA SPURGEON

Nga Çarls Hadën Spërxhën (C.H. Spurgeon) Jam i bindur se përdorimi i një katekizme të mirë në familjet tona do të shërbejë si një mbrojtje e fortë ndaj gabimeve në rritje të kohëve ku jetojmë, ja pse e kam hartuar këtë doracak të vogël duke u bazuar në katekizmat baptiste dhe të Kuvendit të Uestminsterit që ta përdorin anëtarët e kishës dhe bashkësisë sime. Ata që e përdorin në familjet e tyre apo në grupet e studimit biblik duhet të bëjnë çdo përpjekje për ta zbërthyer si duhet thelbin e saj, edhe pse fjalët e katekizmës duhen mësuar përmendësh, sepse do t’i kuptojmë më mirë me kalimin e viteve Zoti i bekoftë miqtë e mi të dashur dhe familjet e tyre për jetë e mot, kjo është lutja e pastorit të tyre të përzemërt. (C.H. Spurgeon)   Mundohu të dalësh përpara Perëndisë si i sprovuar, si punëtor që nuk ka pse të turpërohet, që thotë drejt fjalën e së vërtetës. (2 Timoteut 2:15)   Pyetja 1: Cili është synimi përfundimtar i njeriut? PËRGJIGJA: Synimi përfundimtar i njeriut është të lavdërojë Perëndinë (1 Korintasve 10:31) dhe të gjejë kënaqësinë në Të për jetë e mot (Psalmi 73:25-26).   Pyetja 2: Çfarë rregulle na ka dhënë Perëndia për të na drejtuar si ta lavdërojmë Atë? PËRGJIGJA: Fjala e Perëndisë, e përmbajtur në Shkrimet e Dhiatës së Vjetër e të Re (Efesianëve 2:20, 2 Timoteut 3:16), është e vetmja rregull, e cila mund të na drejtojë si ta lavdërojmë dhe të gjejmë kënaqësinë në Të (1 Gjonit 1:3).   Pyetja 3: Cilat janë mësimet kryesore të Shkrimit të Shenjtë? PËRGJIGJA: Shkrimi i Shenjtë na mëson para së gjithash se çfarë duhet të besojë njeriu në lidhje me Perëndinë dhe çfarë detyre kërkon Perëndia prej njeriut (2 Timoteut 1:13, Predikuesi 12:13).   Pyetja 4: Çfarë është Perëndia? PËRGJIGJA: Perëndia është një Frymë(Gjoni 4:24), i pafund (Jobi 11:7), i përjetshëm (Psalmi 90:2, 1 Timoteut 1:17), dhe i pandryshueshëm (Jakobi 1:17), në qenien (Eksodi 3:14), urtësinë, fuqinë (Psalmi 147:5), shenjtërinë (Zbulesa 4:8), drejtësinë, mirësinë dhe të vërtetën e Tij (Eksodi 34:6-7).   Pyetja 5: A ekzistojnë më shumë se një Perëndi? PËRGJIGJA: Ekziston një dhe vetëm një i vetëm (Ligji i Përtërirë 6:4), Perëndia i gjallë dhe i vërtetë (Jeremia 10:10).   Pyetja 6: Sa persona ekzistojnë në Perëndi? PËRGJIGJA: Ekzistojnë tre persona në Perëndi; Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë; dhe këta të tre janë një Perëndi, të njëjtë në substancë dhe të barabartë në fuqi dhe lavdi (1 Gjonit 5:7; Mateu 28:19).   Pyetja 7: Cilat janë dekretet e Perëndisë? PËRGJIGJA: Dekretet e Perëndisë janë qëllimi i Tij i përjetshëm, sipas këshillës së vullnetit të Tij, përmes së cilit, e për lavdinë e Tij, Ai ka paracaktuar gjithçka që ndodh (Efesianëve 1:11-12).   Pyetja 8: Si i zbaton Perëndia dekretet e Tij? PËRGJIGJA: Perëndia i zbaton dekretet e Tij nëpërmjet veprave të krijimit (Zbulesa 4:11) dhe të providencës* [*Shënim i përkthyesit: Me providencë kuptojmë tërësinë e sigurimeve dhe parashikimeve të Perëndisë] (Danieli 4:35).   Pyetja 9: Çfarë është vepra e krijimit? PËRGJIGJA: Vepra e krijimit është bërja e çdo gjëje nga asgjëja (Zanafilla 1:11), përmes fjalës së fuqisë së Tij (Hebrenjve 11:3), në hapësirën e gjashtë ditëve 24-orëshe pasuese (Eksodi 20:11), dhe gjithçka që u krijua ishte shumë e mirë (Zanafilla 1:31).   Pyetja 10: Si e krijoi Perëndia njeriun? PËRGJIGJA: Perëndia e krijoi njeriun burrë e grua, sipas shëmbëlltyrës së Tij (Zanafilla 1:27), në njohuri, drejtësi e shenjtëri (Kolosianëve 3:10, Efesianëve 4:24) dhe me sundim mbi krijesat (Zanafilla 1:28).   Pyetja 11: Cilat janë veprat e providencës së Perëndisë? PËRGJIGJA: Veprat e providencës së Perëndisë janë ruajtja dhe qeverisja (Mateu 10:29, Psalmi 103:19) plot shenjtëri (Psalmi 145:17), urtësi (Isaia 28:29) dhe fuqi (Hebrenjve 1:3) e të gjithë krijesave, si dhe të gjithë veprimeve të tyre.   Pyetja 12: Çfarë akti të veçantë providence ushtroi Perëndia ndaj njeriut në gjendjen në të cilën e krijoi? PËRGJIGJA: Pasi e krijoi njeriun, Perëndia hyri në një besëlidhje jete me të, me kusht bindjen e përkryer (Galatasve 3:12), duke e ndaluar të hante nga pema e njohurisë të së mirës dhe të së keqes, me pasojë vdekjen (Zanafilla 2:17).   Pyetja 13: A mbetën prindërit tanë të parë në gjendjen në të cilën u krijuan? PËRGJIGJA: Prindërit tanë të parë, të lënë në lirinë e vullnetit të tyre, ranë nga gjendja në të cilën ishin krijuar, duke mëkatuar kundër Perëndisë (Predikuesi 7:29), sepse hëngrën frytin e pemës së ndaluar (Zanafilla 3:6-8).   Pyetja 14: Çfarë është mëkati? PËRGJIGJA: Mëkati është çdo shmangie nga ligji i Perëndisë ose shkelje e tij (1 Gjonit 3:4).   Pyetja 15: A ra tërë njerëzimi në shkeljen e parë të Adamit? PËRGJIGJA: Duke qenë se besëlidhja e bërë me Adamin nuk ishte vetëm me të, por me gjithë pasardhësit e tij, i tërë njerëzimi, i ardhur brez pas brezi prej tij përmes lindjes, mëkatoi në Adamin dhe ra bashkë me të në shkeljen e tij të parë (1 Korintasve 15:22, Romakëve 5:28).   Pyetja 16: Në çfarë gjendje e solli njeriun rënia? PËRGJIGJA: Rënia e solli njeriun në një gjendje mëkati dhe mjerimi (Romakëve 5:18).   Pyetja 17: Cilët janë përbërësit e mëkatshmërisë së gjendjes në të cilën ra njeriu? PËRGJIGJA: Mëkatshmëria e gjendjes në të cilën ra njeriu përbëhet nga faji i mëkatit të parë të Adamit (Romakëve 5:19), zhveshja nga drejtësia e lindur (Romakëve 3:10), dhe nga korruptimi (prishja/shthurja/kalbëzimi) i tërë natyrës njerëzore, gjë e cila përmbledhtazi njihet ndryshe si Mëkati Fillestar (Efesianëve 2:1; Psalmi 51:5); këtyre u shtojmë edhe të gjitha shkeljet e përditshme të njerëzve si rrjedhojë e kësaj gjendjeje (Mateu 15:19).   Pyetja 18: Cili është mjerimi i gjendjes në të cilën ra njeriu? PËRGJIGJA: Mbarë Njerëzimi, me rënien e tij, humbi përbashkësinë me Perëndinë (Zanafilla 3:8,24); duke u gjendur nën zemërimin dhe mallkimin e Tij (Efesianëve 2:3; Galatasve 3:10); por edhe ka rënë pre e gjithë mjerimeve të kësaj jete, vetë vdekjes, si dhe e të tëra vuajtjeve të ferrit për gjithë përjetësinë (Romakëve 6:23,

NJË KATEKIZMË PURITANE – NGA SPURGEON Read More »

ÇARLS SPËRXHËN – PRINCI I PREDIKUESVE

ÇARLS HADËN SPËRXHËN Princi i Predikuesve Nga Elton Tahirllari “Shpeshherë më ndodh të mendoj se kur të jem lart në qiell, mbase mund të më kaplojë dëshira për vizituar punën time këtu në Tabernakull, për të parë nëse do t’i qëndrojë sfidave të kohës duke vazhduar të japë fryt edhe pas ikjes time. A do ta ruani të vërtetën? A do të qëndroni të kapur fort pas të moçmeve doktrina madhështore të Ungjillit? Apo edhe kjo kishë do të marrë rrjedhën që kanë marrë shumë të tjera, duke u larguar nga thjeshtësia e besimit dhe duke u dhënë pas shërbesave të bukura për syrin por të themeluara në doktrina të rreme? Mendoj se nuk kam se ç’të bëj tjetër veçse të kthehem përmbys në varr në ndodhtë kjo. Zot, kurrë mos lejo që kjo të ndodhë!” (Çarls Hadën Spërxhën) Çarls Hadën Spërxhën (Charles Haddon Spurgeon) (19 qershor 1834 – 31 janar 1892) ishte një pastor dhe predikues baptist doktrinhirist, shërbesa e të cilit përkoi me periudhën e sundimit të Mbretëreshës Viktoria, ose me atë që njihet ndryshe si periudha viktoriane. Për shkak të predikimeve të tij besnike ndaj Biblës, plot patos e fuqi fjale, në sajë të ndikimit të të cilave mijëra frymë u shpëtuan dhe një kishë e madhe e solide siç është Tabernakulli Metropolitan u kthye në një qendër të fuqishme adhurimi e shërbese në mes Londrës, Spërxhëni njihet ndryshe si Princi i Predikuesve të krishterë. Për jetën e tij është folur shumë, ndërsa biografitë që janë shkruar rreth këtij personazhi që spikat në historinë e Lëvizjes Ungjillore Britanike të shekullit XIX mbushin një bibliotekë të tërë, ja pse në këtë artikull do të ndalemi vetëm në disa pika të jetës së këtij shërbëtori besnik e të zellshëm të Perëndisë, të cilat mbartin mësime të vlefshme për ne të krisherët doktrinhiristë shqiptarë në ditët e sotme. Por përpara se ta bëjmë këtë ia vlen të dëgjojmë të rrëfyer prej vetë Spërxhënit historinë e kthimit të tij në besim, gjë që ndodhi në mes të një stuhie dëbore në ditët e para të Janarit të vitit 1850. Spërxhëni ishte nisur për tek kisha e të atit (Gjon Spërxhën, i cili ishte një pastor independentist) në Hajth Hill të Kolçesterit, kur një stuhi e tmerrshme dëbore ia preu rrugën, duke e shtyrë që të hynte në sallën ku mblidhej kishë e vogël metodiste primitive që gjendej në Rrugën e Artilerisë. Ja se si e rrëfen vetë Spërxhëni këtë moment: “Disa herë mendoj se edhe sot do të dergjesha në terr e dëshpërim, po të mos kishte qenë për mirësinë e Perëndisë, i cili dërgoi një stuhi dëbore të dielën në mëngjes, kur isha në rrugë për tek vendi i adhurimit. Kur e pashë që nuk shkohej dot më tutje, u ktheva në një rrugicë dhe kështu mbërrita tek një kapelë e vogël metodiste primitive. Aty brenda gjeta të mbledhur jo më shumë se dymbëdhjetë apo pesëmbëdhjetë vetë. Drejtuesi i kishës nuk kishte mundur të vinte për ta drejtuar shërbesën atë ditë: ma merr mendja për shkak të borës së madhe. Kështu që i takoi një varfanjaku, i cili mbase ishte me profesion këpucar a rrobaqepës a diçka e ngjashme, të ngjitej në katedër për të predikuar. Ky tipi nuk bënte gjë tjetër veçse përsëriste vargun e ditës, mbase sepse nuk dinte çfarë të thoshte tjetër. Vargu i ditës ishte: “Shikoni nga unë dhe do të shpëtoni, ju mbarë skaje të tokës. Sepse unë jam Perëndia dhe nuk ka asnjë tjetër” (Isa 45:22)* [*Shënim: Ky është përkthimi në shqip i këtij vargu siç paraqitet tek King James Bible]. Ai as që i shqiptonte si duhet fjalët, por për mua kjo nuk kishte rëndësi, sepse mu duk se pashë një dritë shprese për veten në këtë varg. Ai e filloi kështu predikimin e Tij: “Miqtë e mi, ky është vërtetë një varg shumë i thjeshtë, sepse na thotë: “Shikoni”. Nuk duhet ndonjë përpjekje a mundim i madh për të shikuar. Nuk duhet as ta lëvizim këmbën apo gishtat e dorës, duhet vetëm të “shikojmë”. Nuk na duhet që ta mbarojmë universitetin që të mësojmë se si të shikojmë. Mund të jesh edhe budallai më i madh dhe prapë se prapë mund të shikosh. As nuk të duhet të marrësh një rrogë të majme vjetore që të shikosh. Gjithkush mund të shikojë, madje edhe fëmija më i vogël mund ta bëjë këtë. Por shikoni se çfarë thotë ky varg. Ai thotë: “Shikoni nga Unë”. “Po, është e vërtetë”, tha ai në dialektin e Eseksit, “Shumë prej jush shohin drejt vetes sot. Por nuk ka i vlen ta ngulësh shikimin atje, sepse nuk keni për të gjetur ngushëllim tek vetja”. Atëherë, ky njeri i mirë vazhdoi të predikonte në këtë mënyrë: “Shikoni nga Unë, sepse djersa më është e përzier me gjak. Shikoni nga Unë, sepse po varem në kryq. Shikoni nga Unë, vdiqa dhe më varrosën. Shikoni nga Unë, u ringjalla. Shikoni nga Unë se po ngjitem sërish në qiell; shikoni, jam ulur në të djathtë të Atit. Oh, ju lutem, shikoni nga Unë! Shikoni nga Unë!” Pasi vazhdoi nja 10 minuta duke thënë këto fjalë, ai e hodhi vështrimin drejt meje aty ku isha ulur, dhe kam përshtypjen që mes kaq pak njerëzve ai e kuptoi se nuk isha pjesëtar i asaj bashkësie, dhe më tha: “Djalosh, po më dukesh shumë i mjerë”. Është e vërtetë, sepse kështu ndihesha atë të diele, por nuk isha mësuar që dikush nga katedra e predikimit të thoshte fjalë të tilla rreth paraqitjes sime. Megjithatë, mua më lanë shakull në vend ato fjalë. Ai vazhdoi: “Dhe kështu do të mbetesh i mjerë përjetësisht, i mjerë në jetë dhe i mjerë në vdekje, në qoftë se nuk i bindesh vargut të sotëm. Mirëpo, dije se do të shpëtohesh, në qoftë se i bindesh atij që në këtë çast, pa mënuar”. Atëherë ai bërtiti, siç mund të bëjë vetëm një metodist primitiv: “Djalosh, shiko nga Jezu Krishti”. Dhe në atë moment retë u shpërndanë, terri u shporr

ÇARLS SPËRXHËN – PRINCI I PREDIKUESVE Read More »

“Por të gjithëve atyre që e pranuan Atë” – Gjoni 1:12,13

“Por të gjithëve atyre që e pranuan, Ai u dha pushtet të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij, të cilët nuk lindën as prej gjakut, as prej vullnetit të mishit, as prej vullnetit të burrit, por prej Perëndisë.” – Gjoni 1:12-13 “Por kush e pranoi Atë? Jo të gjithë. Vetëm disa. Dhe a i atribuohet kjo rastësisë? Aspak. Sepse vargu vazhdon duke thënë, ‘të cilët nuk lindën as prej gjakut, as prej vullnetit të mishit, as prej vullnetit të burrit, por prej Perëndisë.’ (Gjoni 1:13). Kjo na shpjegon pse disa ‘pranuan’ Krishtin. Sepse ata u lindën prej Perëndisë. Ashtu siç vargu 12 na jep anën njerëzore, po kështu vargu 13 na jep atë Hyjnore. Ana Hyjnore është lindja e re: dhe realizimi i lindjes së re është ‘jo prej gjakut,’ kjo është të thuash, që nuk është çështje trashëgimie, sepse ripërtëritja nuk rrjedh te venat; ‘as prej vullnetit të mishit,’ vullneti i njeriut natyror është në kundërshtim me Perëndinë, dhe ai nuk ka asnjë vullnet drejt Perëndisë derisa ai të jetë lindur sërish; ‘as prej vullnetit të burrit,’ kjo është të thuash, që lindja e re nuk vjen nga përpjekjet e shokëve, as edhe nga fuqitë bindëse të predikuesit; ‘por prej Perëndisë.’ Lindja e re është një vepër hyjnore. Kryhet me anë të Frymës së Shenjtë duke aplikuar Fjalën në fuqi të gjallë në zemër. Pritja që Krishti pati në ditët e shërbesës së tij tokësore vazhdon akoma sot: bota ‘nuk e njeh;’ Izraeli ‘nuk e pranon;’ por një grup i vogël e pranojnë, dhe kush janë këta? Veprat 13:48 na tregon — ‘të gjithë sa ishin të caktuar për jetën e përjetshme, besuan.’” – A.W. Pink   H. Spurgeon (Spërxhën) na sjell një të vërtetë tjetër nga i njëjti varg: “Beso doktrinën e Atshmërisë së Perëndisë për njerëzit e tij. Urre doktrinën e Atshmërisë universale të Perëndisë, sepse është një gënjeshtër dhe një mashtrim i madh. Është një goditje me thikë në zemër, së pari, ndaj doktrinës së Adoptimit, e cila mësohet në Shkrim, sepse si mundet që Perëndia të adoptojë njerëzit nëse ata tashmë janë të gjithë fëmijët e tij? Në vend të dytë, është një goditje me thikë në zemrën e doktrinës së ripërtëritjes, e cila mësohet në Fjalën e Peëndisë. Është nëpërmjet ripërtëritjes dhe besimit që ne bëhemi fëmijët e Perëndisë, por si mund të jetë kështu nëse tashmë ne jemi fëmijët e Perëndisë? ‘Por të gjithve atyre që e pranuan, Ai u dha pushtet të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij, të cilët nuk u lindën as prej gjakut, as prej vullnetit të mishit, as prej vullnetit të burrit, por prej Perëndisë.’ (Gjoni 1:12-13). Si mundet që Perëndia t’u japë njerëzve fuqinë për tu bërë bijtë e tij nëse ata tashmë janë të tillë? Mos e besoni gënjeshtrën e djallit, por besoni këtë të vërtetë të Perëndisë, që Krishti dhe të gjthë ata që po jetojnë me besim në Krishtin mund të gëzohen në Atshmërinë e Perëndisë.” – C. H. Spurgeon (Spërxhën), ‘Our Lord’s Last Cry from the Cross.’ [Thirrja e Fundit e Zotit tonë nga Kryqi]   Përkthyer nga: http://www.reformationtheology.com/biblical_reflections/  

“Por të gjithëve atyre që e pranuan Atë” – Gjoni 1:12,13 Read More »

Thirrja e Efektshme e Hirit – Spurgeon

Thirrja e efektshme e hirit është saktësisht e ngjashme me [thirrjen ndaj Llazarit për të dalë]; mëkatari është i vdekur në mëkat; ai jo vetëm që është në mëkat por i vdekur në mëkat, pa ndonjë fuqi për ti dhënë vetes jetën e hirit. Ai jo vetëm që është i vdekur, por është i korruptuar; epshet e tij, si krimbat, kanë hyrë në të, një grahmë e ndotur ngrihet në flegërat e drejtësisë. Perëndia e urren atë, dhe drejtësia thërret, “Varroseni të vdekurin, hidheni në zjarr, lëreni të konsumohet.” Por Mëshira Sovrane vjen dhe aty qëndron masa e pa ndërgjegjshme dhe e pa jetë e mëkatit; Hiri Sovran thërret, nga predikuesi ose nga një mënyrë tjetër, me anë të frymës së Perëndisë, “Dil!” dhe ai njeri jeton. A kontriubon ndonjë gjë ai në jetën e tij të re? Jo, jeta e tij është dhënë vetëm prej Perëndisë. Ai ishte i vdekur, absolutisht i vdekur, i kalbur në mëkatet e tij; jeta jepet kur thirrja vjen, dhe, në bindje ndaj thirrjes, mëkatari del nga varri i epsheve të tij, dhe fillon të jetojë një jetë të re, jetën e përjetshme, të cilën Krishti ua jep deleve të tij.   ~Charles Spurgeon~   Predestination and the Calling [Paracaktimi dhe Thirrja]  (Metropolitan Tabernacle, Newington) Pjesë nga predikimi i dhënë në 6 Mars 1859.  

Thirrja e Efektshme e Hirit – Spurgeon Read More »