Burrat e Ungjillit

Çfarë është Besimi i Reformuar?

Nga Ron Hanko Profetët e Dhiatës së Vjetër i bënin thirrje Judës për rreziqet e mëdha me të cilat po përballeshin: “Populli im vdes për mungesë njohurish. Duke qënë se ti ke refuzuar njohjen, edhe unë do të të refuzoj si priftin tim; duke qënë se ti ke harruar ligjin e Perëndisë tënd, edhe unë do të harroj bijtë e tu.” (Osea 4:6). Profeti Amos paralajmëroi, “Ja do të vijnë ditët”, thotë Zoti, Zoti, “gjatë të cilave unë do të dërgoj urinë në vend, jo uri për bukë dhe etje për ujë, por më tepër për të dëgjuar fjalët e Zotit.” (Amosi 8:11). Shqetësimi ynë i madh është që situata në kohën tonë dhe në këtë tokë është shumë e ngjashme me kohën e profetëve të vjetër. Gazeta “The Times” deklaroi në botimin e saj në 30 Janar 1993, “Cila është situata e vërtetë [në Angli]? Besimtarët adhurues të krishterë janë një grusht i vogël në kombin tonë. Nëntëdhjetë përqind ose më shumë e qytetarëve tanë nuk kanë njohuri për Krishtërimin.” Ky është një koment i trishtueshëm. Nga ky “grusht i vogël” ka dallime të mëdha besimi. Prandaj, ka një nevojë të madhe që Besimi i Reformuar të shpallet. Si është gjendja aktualisht? Ne po jetojmë në “ditët e fundit” (Veprat 2:17). Gjatë kësaj periudhe kohe, Fjala e Zotit tonë është duke u përmbushur në atë që shumë do të bien (1 Tim. 4:1) dhe dashuria e shumëkujt do të “ftohet” (Mateu 24:12). Brenda vetë botës, ka një materializëm të madh që ka helmuar shoqërinë. Ka një mësymje të çmendur për më shumë e më shumë argëtim—shpesh herë të llojit më të neveritshëm. Përqeshësit vazhdojnë të tallen, duke pyetur, “Ku është premtimi i ardhjes së tij? Sepse, që kur etërit fjetën, të gjitha gjërat mbetën në po atë gjendje si në fillim të krijimit”. (2 Pjetri 3:4). Gjendja në kishat është pothuajse kaq keq. Apostazia mbizotëron. Ka një largim masiv nga “shtigjet e vjetra” (Jerermia 6:16). Gjithashtu ka “ujqër të veshur si dele” (Mateu 7:15). Profecia e Shkrimit po përmbushet: “Dhe vetë midis jush do të ngrihen burra që do të flasin gjëra të çoroditura, që të tërheqin pas vetes dishepujt” (Veprat 20:30). Ka përsëri një presion në rritje për bashkimin e të gjitha kishave dhe denominacioneve. Doktrina konsiderohet e parëndësishme. Teologji “të reja” ngrihen. Delet, duket sikur janë duke u ngrënë nga ujqërit grabitqarë. Atëhere, siguria jonë duhet të jetë vetëm në Fjalën e Krishtit, “Askush nuk do t’i rrëmbejë nga dora ime” (Gjoni 10:28). Në këto kohë të vështira, Fjala e Krishtit vjen me zë të lartë dhe në mënyrë të qartë, “Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas …” (Zbulesa 3:20). Ashtu siç Ai qëndroi përpara derës së kishës të Laodicesë, duke u bërë thirrje besnikëve që ishin në kishën apostate, po kështu Ai thërret akoma sot. Njerëzit e Perëndisë kanë uri për Fjalën. Shumë nuk janë duke u ushqyer. Ata po marrin “gurë në vend të bukës.” Krishti u bën thirrje për të dalë dhe për të ngrënë bashkë me Të rreth Fjalës së Tij e cila qëndron përgjithmonë. Prandaj, ne të Kishës së Reformuar Protestante, kërkojmë të krijojmë një lidhje midis atyre që e duan besimin e Reformuar dhe akoma dëshirojnë “shtigjet e vjetra.” Ne dëshirojmë të vendosim, ku kjo është e mundur, kisha që me guxim do të shpallin të vërtetat e vjetra. Çfarë është besimi i “Reformuar”? Me “besim,” ne i referohemi trupit të së vërtetave që është vendosur në vetë Shkrimin. Ne flasim për besimin e “Reformuar” jo sikur të ishte ndonjë lloj zëvendësimi për besimin e Shkrimit. Ka vetëm një trup të vërtetash që është paraqitur në Shkrime. Me fjalën “Reformuar,” ne e dallojmë veten nga të tjerët të cilët në një mënyrë apo në një tjetër devijojnë nga “besimi” të vendosur në Fjalën e Perëndisë. Ne mbajmë të vërtetat e Shkrimit siç ato janë përmbledhur sistematikisht në Standartet e Westministerit dhe Tre Format e Unitetit, që janë, Katekizmi i Hajdelbergut, Rrëfimi Belg i Besimit, dhe Kanonet e Dortit. Atëhere, çfarë është besimi i Reformuar (pra, sipas Shkrimit)? Sovraniteti i Perëndisë Para së gjithash, besimi i Reformuar thekson Sovranitetin e Perëndisë. A e dallon kjo nga të tjerët që gjithashtu mësojnë sovranitetin e Perëndisë? Po. Ne jemi të bindur që besimi i Reformuar mban të vërtetën për sovranitetin e Perëndisë në mënyrë konsistente. Të gjithë të krishterët bien dakord që Perëndia është sovran. Ai sundon mbi gjithçka. Megjithatë, në mënyrë të përsëritur ndeshesh me doktrina dhe praktika që janë në kundërshtim me të vërtetën e Sovranitetit të Perëndisë. Për të kënaqur arsyetimin njerëzor, ka persona që këmbëngulin për “vullnetin e lirë” të të gjithë njerëzve për të pranuar ose refuzuar Krishtin si ata duan. Ka persona që paraqesin një Krisht që troket në derën e zemrës së mëkatarit, duke u lutur për ta pranuar (duke keqcituar Zbulesën 3:20). Ka persona që mësojnë që numri përfundimtar i të zgjedhurve të Perëndisë është caktuar jo nga Perëndia në përjetësi, por nga veprimet e njeriut. Ka persona që mësojnë që Perëndia i do të gjithë njerëzit —por prapësëprapë në fund disa prej tyre Ai i hedh në Ferr. Të tjerë mësojnë që për shkak të dashurisë së Perëndisë për të gjithë, Ai nuk hedh asnjë në Ferr. Besimi i Reformuar në mënyrë konsistente mban sovranitetin e Perëndisë. Ai ka krijuar në gjashtë ditë të mirëfillta (Zanafilla 1), dhe vazhdon të mbajë të gjithë universin e Tij. Ai drejton dhe kontrollon gjithashtu të gjitha krijesat morale dhe racionale. Ai ka caktuar që nga përjetësia për të shpëtuar disa (të zgjedhurit) përmes gjakut të Qengjit (Efesianët 1:4) dhe të anashkalojë të tjerët duke i dënuar në Ferr për shkak të mëkateve të tyre (Romakët 9:22). Perëndia kurrë nuk braktis ndonjë aspekt të sundimit të tij. Të gjitha doktrinat e kishës së Krishtit duhet të jenë në përputhje me të. Kisha nuk duhet të “përshtasë” sovranitetin e Perëndisë për të akomoduar idenë e njeriut për atë që është e drejtë. Rrëfimi i njeriut duhet të jetë

Çfarë është Besimi i Reformuar? Read More »

Reformacioni Protestant dhe Ungjillorizmi Modern

Në 31 Tetor ishte Dita e Reformacionit Protestant ku u përkujtua gozhdimi i 95 tezave të Martin Luterit në derën e kishës së Vitenbergut dhe qëndresa e tij kundër gabimit, kundër mësimeve njerëzore, kundër kishës katolike dhe qëndrimi i tij i patundur për të vërtetën biblike. Shumë ungjillorë sot e përkujtojnë këtë ditë dhe atë cfarë Martin Luteri bëri në atë kohë, por dicka për të cilën duhet të flasim është që shumë prej të vërtetave që u rikuperuan nga Reformacioni dhe Reformatorët sot ose injorohen ose kundërshtohen. Përpara se të jap arsyet dhe të tregoj sa larg ungjillorizmi ynë i sotëm është larguar nga Protestantizimi i Luterit dhe Reformatorëve të tjerë dhe nga Bibla, së pari, më lejoni të flas për një nga burrat e asaj kohe, Jan Hysi. Jan Husi jetonte në Pragë dhe pasi kishte lexuar shkrimet e Xhon Uiklifit (John Wycliffe) binte dakord që kleri ishte i korruptuar dhe kishte nevojë për reformim. Ai filloi të predikonte idetë e Reformimit në kishën e tij në Pragë dhe kjo bëri që të akuzohej për krime të mëdha kundër Kishës Katolike. Ai tha: “Nuk do ta braktis të vërtetën as për një kishë të mbushur me flori”. Për shkak të qëndrimit të tij për të vërtetën biblike e dënuan me vdekje në turrën e druve. Kur erdhi dita e ekzekutimit e tallën dhe e mallkuan. Një kurorë të gjatë ia vendosën në kokë ku ishin pikturuar tre diaj që po luftonin për të zotëruar shpirtin dhe ku ishte shkruar “kreu i heretikëve”. Peshkopët i’a dorëzuan shpirtin e tij djallit, por Husi u përgjigj: “Kurse unë i’a kushtoj më të mëshirshmit Zotit Jezu Krisht.” Një “mik” i Hasit, Mbreti Venceslas, që ishte gjithashtu vëllai i perandorit, nuk bëri asgjë për të ndaluar ekzekutimin. Kur arriti te vendi që do të ekzekutohej i kërkuan për herë të fundit që të hiqte dorë nga idetë e tij. Husi tha: “Perëndia është dëshmitari im që provat kundër meje janë të rreme. Kurrë nuk kam menduar apo predikuar përvecëse me qëllimin e vetëm që nëse është e mundur t’i fitoj njerëzit nga mëkatet e tyre. Në të vërtetën e ungjillit kam shkruar, mësuar dhe predikuar; për këtë të vërtetë do të vdes me guxim.” Atij i’a hoqën rrobat, i’a lidhën duart pas shpine dhe pastaj e lidhën nga qafa me një zinxhir të ndryshkur te turra e druve. Me një buzëqeshje ai tha se Shpëtimtari i tij u lidh me një zinxhir edhe më të rëndë. Kur u ndez zjarri, Husi filloi të këndonte, “Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, ki mëshirë për ne”, pastaj: “Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, ki mëshirë për mua”. Një prift që po shihte ekzekutimin raportoi se para se Husi të vdiste tha: “Ju mund të piqni këtë patë (Hasin – mbiemri i tij do të thoshte “patë” në gjuhën ceke) por pas një shekulli do të cohet një mjellmë e cila do të triumfojë.” Saktësisht 102 vite më vonë, Martin Luteri do të gozhdonte 95 tezat e tij në derën e kishës së Vitenbergut dhe kështu do të fillonte transformimi i gjithë Europës e më tej. Sot, mund të shihet fare qartë që në doktrinë dhe teologji shumë prej ungjillorëve janë më afër dhe më të ngjashëm me kishën katolike sesa me Reformatorët Protestantë! Nëse sot do të qëndrosh të predikosh të vërtetën biblike, do të predikosh doktrinën e shëndoshë dhe kundër gabimit ashtu sic edhe Martin Luteri bëri, do të shihesh si përcarës dhe ekstremist. Në fakt, dhe Papa dhe kisha katolike e pa Martin Luterin si përcares. Papa tha për të që ai është një “derr i egër në vreshtin e Zotit”. Në këtë epokë moderne të “tolerancës” ku jetojmë dhe për hir të “unitetit” fjalë si “Doktrinë” shkaktojnë një reagim negativ. Sot pranohet cdo gjë për sa kohë që ajo mban etiketen “e krishterë”. Predikuesi i njohur J. C. Ryle tha “Uniteti është bekim i madh, por është i pavlerë nëse është blerë me koston e së vërtetës”. Gjthashtu Spurgeon tha: “Sakrifikimi i të vërtetës për hir të një uniteti të rremë është tradhëti ndaj Zotit Jezu Krisht.”. Për shumë veta fjala “doktrinë” shkakton një alergji të madhe kur ajo nuk është asgjë tjetër vecëse ‘mësim’. Doktrina biblike është mësimi biblik dhe të mohosh doktrinën është të mohosh mësimin biblik! Për shkak se për hir “të unitetit” sot nuk i kushtohet rëndësi doktrinës së shëndoshë dhe nuk është cudi që mësues dhe mësime të rreme njerëzore ta kanë mësyer ungjillorizmin. Një nga Solat e Reformacionit ishte Sola Scriptura – Vetëm Shkrimi. Shkrimi është standarti dhe baza për jetën dhe praktikën. Por sot ka një braktisje të Shkrimeve dhe secili bën atë që duket e mirë dhe e drejtë në sytë e tij. “Në atë kohë nuk kishte mbret në Izrael; secili bënte atë që i dukej e drejtë në sytë e tij” (Gjyqtarët 17:6, 21:25). Në teori, shumë shprehen se bazohen te Bibla, por në të vërtetë filozofitë humaniste, psikologjia, pragmatizmi, ndjenjat dhe emocionet janë udhëheqësit kryesorë. Argëtimi ka zëvendësuar predikimin. Anektodat dhe historitë gallatë kanë zëvendësuar Ekspozimin e Shkrimit. Predikimet motivuese, lajkatuese dhe të zbutura kanë zëvendësuar predikimet për mëkatin, pendesën, dhe shenjtërinë. Në atë kohë kisha katolike besonte se shpëtimi nuk ishte vetëm prej hirit, por një bashkëpunim midis Zotit dhe njeriut. Dhe kështu nje Sola tjetër e Reformatorëve ishte Sola Gratia – Vetëm Hiri. Reformatorët kundërshtuan me forcë shpëtimin e kishes katolike romake që ishte hir + ca gjëra që bëjme ne. Ata mësuan që rilindja nga lart vjen përpara besimit dhe se shpëtimi ynë është vetëm prej hirit. Por kjo e vërtetë ka humbur sot. Ndonëse sot mund të thuhet që shpëtimi është vetëm prej hirit në të vërtetë ky pohim i mirë mohoet kur më pas thuhet që ai është një bashkëpunim midis Zotit dhe njeriut.  Pra, me fjalë të tjera, për shpëtimin tonë, ca % i bën Perëndia dhe ca % i bëjmë ne. A është ky një shpëtim VETEM prej Hirit? Ky mësim njerëzor që

Reformacioni Protestant dhe Ungjillorizmi Modern Read More »

Detyrat e Veçanta të Burrave ndaj Grave të tyre

Nga Riçard Bakster (Richard Baxter) Marrë nga Kapitulli VIII. Nga doracaku i puritanit anglez mbi jetën familjare, “Ekonomia e krishterë/Christian Economics”, pjesë e librit të tij “Një udhërrëfyes i krishterë/A Christian Directory”, botuar për herë të parë në vitin 1673 dhe ribotuar nga Soli Deo Gloria në vitin 1990. Ai që dëshiron që e tija grua t’i kryejë detyrat dhe falë ngushëllimin e saj, duhet të jetë besnik në kryerjen e detyrave që i takojnë burrit. Moskryerja e detyrave tuaja mund të shkaktojë dështimin e dikujt tjetër ndaj jush, ose më së paku do t’ju mundojë aq shumë dhe do të jetë kaq e hidhur për ju në fund, shumë më tepër sesa sikur nëse njëqind të tjerë të mos e kryenin detyrën e tyre ndaj jush. Një burrë i mirë ose do ta bëjë të mirë bashkëshorten e vet, ose lehtësisht dhe me shumë fitim do ta durojë një bashkëshorte të keqe. Prandaj do t’ju jap disa udhëzime për detyrën që ju takon, prej kryerjes së të cilës varet edhe lumturia juaj.   UDHËZIMI I. Burri duhet të marrë përsipër rolin kryesor të qeverisjes të mbarë familjes, madje edhe të vetë bashkëshortes. Për këtë arsye ai: Duhet të punojë që të jetë i përshtatshëm dhe i aftë për rolin që ka marrë përsipër. Aftësia qëndron: Në shenjtëri dhe urtësi frymërore, që të mësojë mënyrën se si duhet ta bëjë këtë dhe rregullin sipas të cilit duhet të veprojë, si dhe veprat kryesore që duhet të kryejë. Një burrë i paperëndishëm dhe i pafe as e njeh edhe as e do këtë përbërës kryesor të qeverisjes së familjes. Në njohjen e mirë të veprave të thirrjes së tij dhe punëve me të cilat duhet të merren shërbëtorët e tij. Ata që nuk i njohin fare punët e tyre, do të jenë të pazotë që t’i drejtojnë shërbëtorët në kryerjen e tyre: veç nëse ia besojnë këtë pjesë të qeverisjes bashkëshortes ose një administratori që gëzon besimin e tyre të plotë. Duhet të njohë mirë natyrën e zakonshme dhe dobësitë e qenieve njerëzore, që të dijë se sa dhe si duhet të durojë; gjithashtu duhet të njohë karakterin e veçantë, dobësitë dhe virtytet e atyre që i kanë rënë për pjesë që t’i drejtojë. Duhet të jetë i pjekur që ta kontrollojë veten në qëndrimin ndaj tyre, i drejtë që ta trajtojë gjithsecilin ashtu siç e meriton, si dhe i dashur që t’i trajtojë ata në mënyrën më të mirë të mundshme fizikisht dhe frymërisht. Duke u aftësuar për sa më sipër, duhet ta kthejë qeverisjen e mirë të vetes në përpjekjen e vet të përditshme, me qëllim që shembulli i tij të drejtojë qeverisjen e tij të të tjerëve.   UDHËZIMI II. Burri duhet t’i ndërthurë në një mënyrë të tillë autoritetin dhe dashurinë, saqë asnjë prej tyre të mos harrohet ose të fshihet, duke i ushtruar dhe mbajtur që të dy njëherësh. Dashuria nuk duhet të ushtrohet në mënyrë kaq të papjekur sa të shkatërrojë ushtrimin e autoritetit; dhe autoriteti nuk duhet të ushtrohet mbi bashkëshorten në mënyrë kaq autoritare, sunduese apo arrogante sa të shkatërrojë ushtrimin e dashurisë. Për shkak se dashuria juaj duhet të jetë një dashuri qeverisëse, po kështu edhe urdhërimet tuaja duhet të jenë që të gjitha urdhërime plot dashuri. Mos e humbni autoritetin tuaj, sepse kështu do ta keni të pamundur të ushtroni ofiqin e bashkëshortit ndaj gruas suaj ose të zotërisë mbi shërbëtorët tuaj. Prapëseprapë duhet të bëni kujdes që ta ushtroni autoritetin në përputhje me dashurinë martesore, jo me egërsi a mizori, kërcënime a goditje (përveçse në rast hutimi a humbje të mendjes, kur humbet aftësia për t’u sjellë në mënyrën e duhur siç i takon sjelljes së bashkëshortit ndaj bashkëshortes). Ka shumë raste barazie në të cilat autoriteti nuk duhet të ushtrohet; por nuk ka asnjë rast pabarazie ose padenjësie kaq të madhe që të përjashtojë ushtrimin e dashurisë martesore, ja pse ajo nuk përjashtohet në asnjë rast.   Udhëzimi III. Është detyra e burrave të imponojnë autoritetin e grave të tyre mbi fëmijët dhe shërbëtorët e familjes. Kjo sepse qeverisin që të dy së bashku mbi gjithë anëtarët vartës të familjes. Gratë mund të trajtohen me përbuzje nga fëmijët dhe shërbëtorët për shkak të dobësive të tyre, duke qenë këta të prirë që t’i shpërfillin dhe të mos iu binden atyre po qe se burri nuk ndërhyn në mbrojtje të nderit dhe autoritetit të tyre. Prapëseprapë kjo duhet të bëhet me kujdes me qëllim që: 1. Të mos përligjni asnjë gabim, ves a dobësi e grave tuaja. Mbase këto mund të fshihen ose të justifikohen për sa është e mundur, por asnjëherë nuk duhen pranuar apo mbrojtur. 2. Të mos nxisni bindjen ndaj çdo kërkese të paligjshme të tyre. Askush nuk ka autoritet që t’i kundërvihet ligjit të Perëndisë ose që të krijojë përjashtime nga zbatimi i tij. Ju veç do të mpakni autoritetin tuaj përpara personave të çdo lloj të kuptuari, nëse e përligjni çdo gjë që është kundër autoritetit të Perëndisë. Mirëpo, nëse urdhri jepet për kryerjen e veprimeve të ligjshme, edhe pse mund të jetë e bezdisshme për ju, duhet t’i qortoni vartësit për mosbindjen e tyre dhe të mos i lejoni ata që t’i shpërfillin urdhrat e bashkëshortes, as edhe të mos e ngrenë arsyen dhe vullnetin e tyre kundër tyre, duke thënë se nuk do t’i binden atyre. Si mund të ndihmojnë urdhrat e gruas në qeverisjen e shtëpisë tënde, kur lejoni që ato të mbeten pa u zbatuar?   Udhëzimi IV. Ju gjithashtu duhet të ruani nderin si edhe autoritetin e grave tuaja. Nëse ato vuajnë nga ndonjë dobësi çnderuese, kjo nuk duhet të përmendet nga fëmijët dhe shërbëtorët. Ashtu si i mbulojmë me kujdes pjesët më të pahijshme, (sepse pjesët tona më të hijshme nuk kanë nevojë për këtë) (1 Korintasve 12:23, 24), duhet të veprojmë edhe në këtë rast. Fëmijët a shërbëtorët nuk duhen lejuar që të sillen në mënyrë të pasjellshme a ashpër me to, as të mos i përçmojnë

Detyrat e Veçanta të Burrave ndaj Grave të tyre Read More »