Bibla

Çfarë është Besimi i Reformuar?

Nga Ron Hanko Profetët e Dhiatës së Vjetër i bënin thirrje Judës për rreziqet e mëdha me të cilat po përballeshin: “Populli im vdes për mungesë njohurish. Duke qënë se ti ke refuzuar njohjen, edhe unë do të të refuzoj si priftin tim; duke qënë se ti ke harruar ligjin e Perëndisë tënd, edhe unë do të harroj bijtë e tu.” (Osea 4:6). Profeti Amos paralajmëroi, “Ja do të vijnë ditët”, thotë Zoti, Zoti, “gjatë të cilave unë do të dërgoj urinë në vend, jo uri për bukë dhe etje për ujë, por më tepër për të dëgjuar fjalët e Zotit.” (Amosi 8:11). Shqetësimi ynë i madh është që situata në kohën tonë dhe në këtë tokë është shumë e ngjashme me kohën e profetëve të vjetër. Gazeta “The Times” deklaroi në botimin e saj në 30 Janar 1993, “Cila është situata e vërtetë [në Angli]? Besimtarët adhurues të krishterë janë një grusht i vogël në kombin tonë. Nëntëdhjetë përqind ose më shumë e qytetarëve tanë nuk kanë njohuri për Krishtërimin.” Ky është një koment i trishtueshëm. Nga ky “grusht i vogël” ka dallime të mëdha besimi. Prandaj, ka një nevojë të madhe që Besimi i Reformuar të shpallet. Si është gjendja aktualisht? Ne po jetojmë në “ditët e fundit” (Veprat 2:17). Gjatë kësaj periudhe kohe, Fjala e Zotit tonë është duke u përmbushur në atë që shumë do të bien (1 Tim. 4:1) dhe dashuria e shumëkujt do të “ftohet” (Mateu 24:12). Brenda vetë botës, ka një materializëm të madh që ka helmuar shoqërinë. Ka një mësymje të çmendur për më shumë e më shumë argëtim—shpesh herë të llojit më të neveritshëm. Përqeshësit vazhdojnë të tallen, duke pyetur, “Ku është premtimi i ardhjes së tij? Sepse, që kur etërit fjetën, të gjitha gjërat mbetën në po atë gjendje si në fillim të krijimit”. (2 Pjetri 3:4). Gjendja në kishat është pothuajse kaq keq. Apostazia mbizotëron. Ka një largim masiv nga “shtigjet e vjetra” (Jerermia 6:16). Gjithashtu ka “ujqër të veshur si dele” (Mateu 7:15). Profecia e Shkrimit po përmbushet: “Dhe vetë midis jush do të ngrihen burra që do të flasin gjëra të çoroditura, që të tërheqin pas vetes dishepujt” (Veprat 20:30). Ka përsëri një presion në rritje për bashkimin e të gjitha kishave dhe denominacioneve. Doktrina konsiderohet e parëndësishme. Teologji “të reja” ngrihen. Delet, duket sikur janë duke u ngrënë nga ujqërit grabitqarë. Atëhere, siguria jonë duhet të jetë vetëm në Fjalën e Krishtit, “Askush nuk do t’i rrëmbejë nga dora ime” (Gjoni 10:28). Në këto kohë të vështira, Fjala e Krishtit vjen me zë të lartë dhe në mënyrë të qartë, “Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas …” (Zbulesa 3:20). Ashtu siç Ai qëndroi përpara derës së kishës të Laodicesë, duke u bërë thirrje besnikëve që ishin në kishën apostate, po kështu Ai thërret akoma sot. Njerëzit e Perëndisë kanë uri për Fjalën. Shumë nuk janë duke u ushqyer. Ata po marrin “gurë në vend të bukës.” Krishti u bën thirrje për të dalë dhe për të ngrënë bashkë me Të rreth Fjalës së Tij e cila qëndron përgjithmonë. Prandaj, ne të Kishës së Reformuar Protestante, kërkojmë të krijojmë një lidhje midis atyre që e duan besimin e Reformuar dhe akoma dëshirojnë “shtigjet e vjetra.” Ne dëshirojmë të vendosim, ku kjo është e mundur, kisha që me guxim do të shpallin të vërtetat e vjetra. Çfarë është besimi i “Reformuar”? Me “besim,” ne i referohemi trupit të së vërtetave që është vendosur në vetë Shkrimin. Ne flasim për besimin e “Reformuar” jo sikur të ishte ndonjë lloj zëvendësimi për besimin e Shkrimit. Ka vetëm një trup të vërtetash që është paraqitur në Shkrime. Me fjalën “Reformuar,” ne e dallojmë veten nga të tjerët të cilët në një mënyrë apo në një tjetër devijojnë nga “besimi” të vendosur në Fjalën e Perëndisë. Ne mbajmë të vërtetat e Shkrimit siç ato janë përmbledhur sistematikisht në Standartet e Westministerit dhe Tre Format e Unitetit, që janë, Katekizmi i Hajdelbergut, Rrëfimi Belg i Besimit, dhe Kanonet e Dortit. Atëhere, çfarë është besimi i Reformuar (pra, sipas Shkrimit)? Sovraniteti i Perëndisë Para së gjithash, besimi i Reformuar thekson Sovranitetin e Perëndisë. A e dallon kjo nga të tjerët që gjithashtu mësojnë sovranitetin e Perëndisë? Po. Ne jemi të bindur që besimi i Reformuar mban të vërtetën për sovranitetin e Perëndisë në mënyrë konsistente. Të gjithë të krishterët bien dakord që Perëndia është sovran. Ai sundon mbi gjithçka. Megjithatë, në mënyrë të përsëritur ndeshesh me doktrina dhe praktika që janë në kundërshtim me të vërtetën e Sovranitetit të Perëndisë. Për të kënaqur arsyetimin njerëzor, ka persona që këmbëngulin për “vullnetin e lirë” të të gjithë njerëzve për të pranuar ose refuzuar Krishtin si ata duan. Ka persona që paraqesin një Krisht që troket në derën e zemrës së mëkatarit, duke u lutur për ta pranuar (duke keqcituar Zbulesën 3:20). Ka persona që mësojnë që numri përfundimtar i të zgjedhurve të Perëndisë është caktuar jo nga Perëndia në përjetësi, por nga veprimet e njeriut. Ka persona që mësojnë që Perëndia i do të gjithë njerëzit —por prapësëprapë në fund disa prej tyre Ai i hedh në Ferr. Të tjerë mësojnë që për shkak të dashurisë së Perëndisë për të gjithë, Ai nuk hedh asnjë në Ferr. Besimi i Reformuar në mënyrë konsistente mban sovranitetin e Perëndisë. Ai ka krijuar në gjashtë ditë të mirëfillta (Zanafilla 1), dhe vazhdon të mbajë të gjithë universin e Tij. Ai drejton dhe kontrollon gjithashtu të gjitha krijesat morale dhe racionale. Ai ka caktuar që nga përjetësia për të shpëtuar disa (të zgjedhurit) përmes gjakut të Qengjit (Efesianët 1:4) dhe të anashkalojë të tjerët duke i dënuar në Ferr për shkak të mëkateve të tyre (Romakët 9:22). Perëndia kurrë nuk braktis ndonjë aspekt të sundimit të tij. Të gjitha doktrinat e kishës së Krishtit duhet të jenë në përputhje me të. Kisha nuk duhet të “përshtasë” sovranitetin e Perëndisë për të akomoduar idenë e njeriut për atë që është e drejtë. Rrëfimi i njeriut duhet të jetë

Çfarë është Besimi i Reformuar? Read More »

Të përfituarit nga Fjala e Perëndisë

Të përfituarit nga Fjala e Perëndisë Nga puritani Tomas Uotson (Thomas Watson) (1620-1686) Ky është artikulli i fundit i studimit klasik prej dy pjesësh i mënyrës së duhur se si të lexohet Bibla, Fjala e Shenjtë e Perëndisë. Autori është puritani Watson, pastor dhe mësues i shekullit të shtatëmbëdhjetë. Pjesa më e madhe e këtij studimi përmban udhëzime se si të lexojmë Biblën. Në pjesën e parë janë dhënë këto udhëzime: Hiq ato gjëra që do të pengojnë nga përfituarit prej leximit të Shkrimit. Përgatit zemrën për leximin e Fjalës. III. Lexoje Biblën me respekt. Lexoji librat e Shkrimit me rradhë. Fito një të kuptuar të duhur të Shkrimit. Lexoje Fjalën me seriozitet. VII. Puno që të mbash mend atë që lexon. VIII. Medito mbi atë që lexon. Afroju leximit të Shkrimit me zemër të përulur. Besoji fjalës së shkruar. Ç’moje lart Shkrimin. XII. Krijo një dashuri të zjarrtë për Fjalën. Nga kjo pikë e vazhdojmë këtë studim. Zoti iu bekoftë ndërsa lexoni dhe e vëni në zbatim këtë studim.   Si mund ta lexojmë Shkrimin që të përfitojmë sa më shumë shpirtërisht “Do ta mbajë pranë vetes këtë libër dhe do ta lexojë çdo ditë të jetës së tij, që të mësojë të ketë frikë nga Zoti, Perëndia i tij, dhe të zbatojë në praktikë të gjitha fjalët e këtij ligji dhe të këtyre statuteve” (Ligji i Përtërirë 17:19). DIREKTIVA XIII. Lexojeni fjalën me zemër të ndershme. Krishti flet për “zemrat e ndershme” (Lluka 8:15). PYETJE. “Çfarë do të thotë ta lexosh fjalën me zemër të ndershme?” PËRGJIGJE 1. Të lexosh me një zemër të gatshme që të njohë të tërë këshillën e Perëndisë. Një zemër të mirë nuk do që t’i fshihet ndonjë e vërtetë, por thotë si Jobi: “tregomë atë që nuk arrij të shikoj” (Jobi 34:32). Kur njerëzit marrin dhe lënë në besim sipas qejfit, do të bëjnë disa gjëra që u kërkon atyre fjala, por nuk do të bëjnë gjërat e tjera. Këto janë zemrat e pashëndetshme dhe nuk përfitojnë nga Shkrimi i Shenjtë. Ata janë si një pacient që pasi doktori i ka dhënë një ilaç të hidhur dhe një shurup, ai pin shurupin, por refuzon ilaçin. PËRGJIGJE 2. Të lexosh Fjalën me zemër të ndershme do të thotë ta lexosh atë që përmes saj të bëhemi më i mirë. Fjala është mjeti dhe vegla e shenjtërimit dhe e lexojmë jo thjesht për t’u ndriçuar, por që të na shenjtërojë: “Shenjtëroji në të vërtetën tënde” (Gjoni 17:17). Disa shkojnë te Bibla siç dikush shkon te kopshti për të marrë lule, për nocione të bukura. Agustini rrëfen që para se të shpëtohej ai vajti të dëgjonte Ambrosin më shumë për elegancën e fjalimit dhe për nocionet e pazakonta të tij sesa për anën shpirtërore të çeshtjes. Kjo është njësoj si një grua që lyen fytyrën, por lë pas dore shëndetin. Por kjo do të thotë që duhet të kemi një zemër të ndershme, kur vijmë te shkrimet si Namani te ujrat e Jordanit për tu shëruar nga lebroza jonë. “O” thotë shpirti “që kjo shpatë e Frymës të shpojë shkëmbin e zemrës time; që kjo fjalë e bekuar të ketë veti të tillë si uji i xhelozisë, të vrasë dhe të japë fryt ( Shiko Numrat 5:27-28); që mund të vrasë mëkatin tim dhe të më bëjë të frytshëm në hir.”   DIREKTIVA XIV. Mëso t’i zbatosh shkrimet. Merre çdo fjalë sikur të është drejtuar ty. Kur Fjala vetëtin kundër mëkatit, mendo kështu: “Perëndia e ka fjalën për mëkatin tim.” Kur flet për ndonjë detyrë: “Perëndia e ka fjalën për mua.” Shumë veta nuk e marrin shkrimin për vete sikur ai të bënte fjalë vetëm për ato që jetonin në atë kohë kur u shkrua, por nëse doni të përfitoni nga fjala, merre për veten tënde; një ilaç nuk do të bëjë mirë nëse nuk pihet. Shenjtorët e lashtë e morën fjalën sikur të ishte drejtuar atyre me emër. Kur Mbreti Josia dëgjoi kërcënimet që ishin shkruar në librin e Perëndisë, ai i mori ato për veten e tij: “ai grisi rrobat e tij dhe përuli” shpirtin e tij “para Zotit” ( 2 Mbretërve 22:11,13).   DIREKTIVA XV. Vëzhgoni pjesët e fjalës së përmbajnë parime, po ashtu si pjesët që përmbajnë premtime. Parimet përmbajnë detyra brenda tyre, siç venat mbajnë gjakun; premtimet përmbajnë ngushullim në to, siç arteriet mbajnë oksigjenin. Shfrytëzoi parimet për të të udhëzuar ashtu si premtimet për të të ngushulluar. Ata që hedhin syrin e tyre mbi premtimin, duke lënë pas dore urdhërimin, nuk ndërtohen nga Shkrimi, ata janë të dhënë më shumë mbas ngushullimit sesa pas detyrës. Ata ngatërrojnë ngushullimet e tyre, siç Apollo përqafoi dafinën në vend të Dafnit (shokut të tij). Trupi mund të fryhet me ajër si edhe me mish: një njeri mund të mbushet me ngushullim të rremë si edhe ç’mund të mbushet me ngushullim të vërtetë dhe real.   DIREKTIVA XVI. Mendo gjatë mbi pasazhet e shkrimit që kanë shumë material. Bleta ngulet në ato lule ku mund të thithë më shumë nektar. Megjithëse të gjitha pjesët e shkrimit janë të shkëlqyeshme, prapë se prapë disa pjesë të tij mund të kenë theks më të madh; janë më të qarta dhe më pikatëse. Leximi i emrave të fiseve apo i gjenologjive të patriakëve nuk ka të njëjtën rëndësi si besimi dhe “krijesat e reja” (2 Korintasve 5:17). Trego kujdes ndaj magnalia legis, “ gjërat e mëdha të ligjit ” (Osea 8:12). Ata që lexojnë vetëm që të shuajnë kuroizitetin, vetem merren me diçka sesa përfitojnë ndonjë gjë. Dhënia mbas mbretërimit të përkoshëm të Krishtin kam frikë ka dobësuar mbretërimin shpirtëror në zemrat e disa njerëzve.   DIREKTIVA XVII. Krahasoje veten me fjalën. Kontrolloni si Shkrimi dhe zemrat tuaj përputhen, kontrolloni orën tuaj me këtë diell. A janë zemrat tuaja si të thuash një transkriptim dhe pasqyrim i Shkrimit? A është kopjuar fjala në zemrat tuaja? Fjala thërret për përulësi; a nuk jeni vetëm përulur, por i përulur? Fjala thërret për rilindje (Gjoni 3:7); a keni

Të përfituarit nga Fjala e Perëndisë Read More »

Jezusi – Çelësi dhe Fija e Artë!

Nga Octavius Winslow (1808 – 1878)   Jezusi është tema e madhe e Dhiatës së Vjetër dhe asaj të Re. E gjithë Bibla është projektuar për të dëshmuar për Krishtin, “Shkrimet… dëshmojnë për mua!” – Jezusi, Gjoni 5:39 Në Krishtin Mesian, në Jezusin Shpëtimtarin, në Birin e Perëndisë Shpengimtarin—përqëndrohen të gjitha të vërtetat e Biblës. Tek Ai të gjitha tipet dhe hijet drejtojnë! Për Të të gjitha profecitë japin dëshmi! E gjithë lavdia e Shkrimeve, nga Zanafilla te Zbulesa—kulminon në kryqin e Krishtit! Bibla do të ishte një mister i pashpjegueshëm veçmas nga Krishti, i Cili shpaloset dhe shpjegon gjithçka. Ai është Çelësi i artë që hap thesarin hyjnor të zbulesës së Shkrimeve! Derisa Ai të shihet, Bibla është, në një farë kuptimi—një mister i madh. Por kur Ai gjehet, është një zbulesë e lavdishme. Çdo mister hapet, çdo enigmë shpjegohet, çdo mospërputhje harmonizohet, dhe çdo e vërtetë dhe faqe, fjali dhe fjalë—gjallërohet me një jetë që ndriçon me një dritë që rrjedh poshtë nga froni i Perëndisë së përjetshëm. Krishti është thelbi i Ungjillit.   Të gjitha doktrinat e tij hyjnore,   të gjitha urdhërimet e tij të shenjta,   të gjitha udhëzimet e tij të hirshme,   të gjitha premtimet e tij të çmuara,   të gjitha shpresat e tij të lavdishme– takojnë, qëndërzojnë, dhe plotësojnë busullën e tyre të plotë në Jezusin! Ai është Alfa dhe Omega i Biblës –nga vargu u parë te Zanafilla, te vargu i fundit te Zbulesa. Oh, studio Shkrimet e së vërtetës me një pikëpamje për të mësuar për Krishtin. Mos e studio Biblën si thjesht histori. Mos e lexo atë si thjesht poemë. Mos e kërko atë si një libër shkencor. Eshtë e gjitha këto, por pafundësisht më shumë. Bibla është Libri i Jezusit! Eshtë një zbulesë e Krishtit! Krishti është Fija e artë që shtrihet përmes të gjithës! I bekuar Zoti Jezus! Unë do lexoj dhe do studioj dhe gërmoj Shkrimet, për të gjetur dhe mësuar më shumë për Ty! Ti, Emanuel, ti je aroma e këtij sënduku hyjnor me vaj të çmuar. Ti je guri i çmuar i bukur që shkëlqen në këtë bufe hyjnore. Ti je Pema e jetës e mbjellë në qëndër të këtij kopshti hyjnor. Ti je Oqeani rrymat e të cilit gjallëron dhe ushqen të gjithë ata që mbushin ujë nga ky pus hyjnor i shpëtimit. Bibla është e gjitha rreth Teje!   Të gjitha të drejtat të rezervuara.      

Jezusi – Çelësi dhe Fija e Artë! Read More »

earth, planet, world-1990298.jpg

Kuptimi e fjalës “botë” në Bibël

“Unë ia kam dëftuar emrin tënd njerëzve që ti m’i ke dhënë nga bota; ishin të tutë dhe ti m’i ke dhënë; dhe ata e kanë ruajtur fjalën tënde… Unë lutem për ta, nuk lutem për botën, po për ata që më ke dhënë, sepse janë të tutë.” – Gjoni 17:6-12 Shpesh ndodh që, kur të krishterët lexojnë fjalën “botë” në Bibël, sidomos te Gjoni 3:16 ku thuhet “Sepse Perëndia e deshi aq botën” ata mendojnë automatikisht që kjo i referohet cdo njeriu, në cdo kohë, kudo në tokë. E kuptuara e zakonshme e Gjonit 3:16, pa e studiuar atë, është që shprehja “të gjithë botën” – nënkupton “cdo njeri kudo që ka jetuar në tokë.” Por kjo nuk është ajo që Gjoni po thoshte këtu. Më lejoni ta shpjegoj. Fjala “botë” e përdorur këtu është fjala greke “kosmos.” Kjo fjalë në shumicën e rasteve të përdorur në Bibël nuk ka kuptimin “cdo njeri në botë”. Ajo, në fakt, ka kuptime të ndryshme. Ja disa shembuj të përdorimit të kësaj fjale nga vetë Shkrimi dhe kuptimeve të ndryshme që ajo ka. 1. “Ai (Fjala) ishte në botë dhe bota u bë me anë të tij; dhe bota nuk e njohu.” (Gjoni 1:10) Jezusi ishte në botë – një referencë për planetin dhe banorët e tij. Dhe, ai e bëri botën – struktura fizike e krijuar dhe e mbajtur prej Tij. Dhe, bota nuk e njohu – njerëzit nuk e njohën Atë. Në këtë varg të shkurtër ne marrim tre nuanca të ndryshme të së njëjtës fjalë “kosmos.” Atëhere si mund të themi ne që sa herë që lexojomë fjalën “botë” i referohet cdo njeriu kudo në botë?! 2. “Të nesërmen, Gjoni e pa Jezusin që po vinte drejt tij dhe tha: «Ja, Qengji i Perëndisë, që ngre mëkatin e botës!” (Gjoni 1:29) Gjoni po thoshte një nga dy gjëra, këtu në këtë varg. Ose ai po thoshte: 1) Vështroni qengjin e sakrificës që do të heqë cdo mëkat të cdo personi që ka jetuar. Ose, 2) Vështroni qengjin e sakrificës që do të heqë jo vetëm mëkatin e Izraelitëve por të njerëzve nga cdo fis, gjuhë dhe komb. Nëse deklarata e parë është e vërtetë, atëhere cdo mëkat të cdo personi që ka jetuar ndonjëherë u pagua në Kalvar dhe Perëndia nuk mund të gjykojë asnjë njeri mbi bazën e veprimeve, mendimeve, veprave të tyre, rebelimit ose edhe mosbesimit, duke qënë se të gjitha këto mëkate janë të gjitha të paguara. Nëse kuptimi është që Krishti pagoi cdo mëkat të cdo njeriu që ka lindur, atëhere asnjë njeri nuk duhet të shkojë në ferr dhe Perëndia nuk duhet të dënojë asnjë njeri sepse cdo gjë u pagua në kryq. Nëse deklarata e dytë është e vërtetë, atëhere fjala “kosmos” mund të përdoret në një kuptim më të ngushtë që përfshin njerëz nga të gjitha kombet, por jo cdo person të të gjitha kombeve.  3.“Sepse askush nuk bën gjë në fshehtësi kur kërkon të njihet botërisht; po të bësh të tilla, shfaqju botës!».” (Gjoni 7:4) Në këtë varg, vëllezërit e Jezusit po e inkurajonin atë të ngjitej në festën e Jeruzalemit, të bënte disa mrekulli dhe të përhapte famën e tij. Por sic edhe duket, e gjithë bota nuk ishte në Jeruzalem. Jo cdo njeri në botë ishte në Jeruzalem.  4.“Atëherë farisenjtë thanë midis tyre: «A e shihni se s’po bëni asgjë; ja, bota shkon pas tij».” (Gjoni 12:19) Po njësoj, farisenjtë nuk po thonin që njerëz nga kontinente të largëta dhe cdo njeri në botë po e ndiqte Jezusin në atë moment. Por, një turmë e madhe në Jeruzalem e ndiqte. Pra, përsëri ne shohim një shembull të qëllimit të ngushtë të fjalës “kosmos.” Nuk ka fare kuptim nëse fjalës ‘botë’ këtu do ti vendosim kuptimin ‘cdo njeri në tokë’. 5.“Bota nuk mund t’ju urrejë juve, por mua më urren sepse unë dëshmoj për të se veprat e saj janë të mbrapshta.” (Gjoni 7:7) Këtu, Jezusi foli për “kosmos”-in që e urren Atë. Por, jo cdokush që ka jetuar në këtë tokë e ka urryer Atë. Jezusi këtu po fliste për shumicën e popullsisë që qëndroi kundër tij. Ai nuk donte të thoshte që “cdo njeri që ka lindur ndonjëherë” iu kundërvu Atij. 6.“Por përpara festës së Pashkës, Jezusi, duke e ditur se kishte ardhur ora e tij të kalojë nga kjo botë tek Ati, duke i dashur të vetët që ishin në botë, i deshi deri në fund.” (Gjoni 13:1) Në këtë varg, Gjoni bëri një dallim midis “kosmos”-it dhe atyre që Jezusi do. Me fjalë të tjera, ata që i përkisnin atij ishin në botë dhe Ai i deshi deri në fund. Por, Ai i vuri në kontrast me “botën.” Ky është një dallim thelbësor. Kaq thelbësor, në fakt, saqë Jezusi shkoi të lutej vetëm për ata që Ati i kishte dhënë, por jo për botën. 7. “Unë ia kam dëftuar emrin tënd njerëzve që ti m’i ke dhënë nga bota; ishin të tutë dhe ti m’i ke dhënë; dhe ata e kanë ruajtur fjalën tënde. Tani ata kanë njohur se gjithçka që ti më ke dhënë vjen prej teje, sepse ua kam dhënë atyre fjalët që ti më ke dhënë mua; dhe ata i kanë pranuar dhe kanë njohur se me të vërtetë unë dola nga ti, dhe besuan se ti më dërgove.” (Gjoni 17:6-9) Nëse fjala “kosmos” nënkupton “cdo njeri që ka jetuar,” dhe Perëndia “kaq shumë i deshi” pse Jezusi do të bënte këtë ndarje midis botës dhe “njerëzve që m’i ke dhënë nga bota”? Jezusi u lut specifikisht për ata njerëz që Perëndia i dha Atij (“ishin të tutë ”) dhe Ai specifikisht nuk u lut për “botën.” Përsëri, fjala “kosmos” jo gjithmonë nënkupton “cdo njeri që ka jetuar.” Shpesh ka kuptimin “njerëz nga cdo kombësi në dallim nga ekskluziviteti i izraelitëve.” Fakti i cështjes është: Nëse Perëndia deshi cdo njeri që ka jetuar saqë dha Birin e Tij të vetëmlindur për të vdekur për këdo që ka jetuar, atëhere Jezusi ishte në kundërshtim të drejtpërdrejtë

Kuptimi e fjalës “botë” në Bibël Read More »

Fryma do t’ju Bëjë ta Doni Fjalën

Nëse Fryma e Perëndisë është në ju, Ai do t’ju bëjë që ta doni Fjalën e Perëndisë dhe, nëse ndonjëri prej jush imagjinon se Fryma e Perëndisë do t’ju drejtojë të bëni fare pa Biblën, ju jeni nën influencën e një fryme tjetër e cila nuk është aspak Fryma e Perëndisë! Unë kam besim se Fyma e Shenjtë do t’ua bëjë të ëmbël dhe të dashur çdo faqe të këtij Regjistrimi Hyjnor në një mënyrë të tillë që do të ushqeheni mbi të dhe, pas kësaj, do ua flisni edhe të tjerëve. Unë mendoj se ia vlen që të mendojmë vazhdimisht që, edhe në vdekje, Zoti ynë i bekuar shfaqi pasionin e frymës së Tij, ku fjalët e Tij të fundit ishin një citim nga Shkrimi.   ~ Çarls Spërxhën (Charles Spurgeon)   Spurgeon’s sermons [Predikimet e Spërxhënit] (Spokane, Washington; Olive Tree Bible Software; 2010) eBook. Vol. 45, Predikimi Nr. 2644; Titulluar: Fjalët e Fundit të Krishtit në kryq; Predikuar në mbrëmjen e Ditës së Zotit më 25 Qershor 1882.  

Fryma do t’ju Bëjë ta Doni Fjalën Read More »

Të Flasësh drejt Fjalën e Perëndisë

Ky [Bibla] është libri i panjollosur nga asnjë gabim; është e pastër, e papërzier, e vërteta e përsosur. Pse? Sepse Perëndia e shkroi. Ah! Akuzoje Perëndinë për gabime nëse mundesh; thuaji Atij që libri i tij nuk është ai që duhet të jetë. Kam dëgjuar njerëz, që do donin ta ndryshonin Biblën; dhe (unë pothuajse skuqem që e them këtë) kam dëgjuar predikues ta ndryshonin Biblën e Perëndisë, sepse kishin frikë prej saj… Zotërinj, hiqni lëmimin nga gojët tuaja; Flisni fjalën e Perëndisë; ne nuk duam asnjë nga ndryshimet tuaja. Kam dëshmuar njerëz kur luten që në vend të thonë, “Ta përforconi thirrjen dhe zgjedhjen tuaj,” thonë “Ta përforconi thirrjen dhe shpëtimin tuaj.” Më vjen keq që ata nuk lindën kur jetonte kohë më parëPerëndia  që ta mësonin Atë se si të shkruante! Oh, paturpësi përtej të gjitha kufinjve!… Të përpiqesh ti diktosh të Gjithëmençurit – të mësosh të Gjithëdijshmin dhe të udhëzosh të Përjetshmin. E çuditshme që duhet të ketë njerëz kaq të këqinj sa të përdorin briskun e Jehojakimit për të prerë dhe hequr pasazhet nga Fjala, vetëm sepse ato janë të papëlqyeshme. O ti që nuk pëlqen disa pjesë të Shkrimit të Shenjtë, të jesh i sigurt që shija jote është e korruptuar… Mospëlqimi yt është arsyeja se pse Perëndia e shkroi atë, sepse ti nuk duhet të përshtatesh; ti nuk ke të drejta për të qënë i kënaqur. Perëndia shkroi atë që ti nuk pëlqen; Ai shkroi të vërtetën. Oh! Le të përkulemi në nderim të kësaj, sepse Perëndia e frymëzoi atë. Eshtë e vërteta e pastër. Këtu nga ky burim buron aqua vitae – uji i jetës– pa asnjë grimcë të tokës; këtu nga ky diell vijnë rreze shkëlqimi, pa përzierjen e errësirës. Bibël e Bekuar! Ti je e gjithë e vërteta.   ~ Çarls Spërxhën (Charles Spurgeon)   Spurgeon’s Sermons [Predikimet e Spërxhënit] (Spokane, Washington; Olive Tree Bible Software; 2010) eBook. Vol. 1, Predikimi Nr. 15; Titulluar: Bibla; Predikuar në mëngjesin e 18 Marsit 1855.  

Të Flasësh drejt Fjalën e Perëndisë Read More »